نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 102

نهج‌البلاغه: حکمت 102

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:
}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ:}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:و آن حضرت فرمود: }}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:
}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج: يَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ لايُقَرَّبُ فيهِ اِلاَّ الْماحِلُ،
}}

مردم را روزگارى آید که جز سخن چین مقرّب نشود،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ لايُظَرَّفُ فيهِ اِلاَّ الْفاجِرُ، وَ لايُضَعَّفُ فيهِ اِلاَّ الْمُنْصِفُ.}}

و غیر بدکار خوش طبع و مقبول نیفتد، و جز منصف را ناتوان نشمارند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: يَعُدُّونَ الصَّدَقَةَ فيهِ غُرْماً، وَصِلَةَ الرَّحِمِ مَنّاً،وَالْعِبادَةَ اسْتِطالَةً عَلَى النّاسِ. }}

کمک به محتاجان را خسارت دانند، صله رحم را منّت گذارند، و بندگى را سبب برترى جویى بر مردم قرار دهند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: فَعِنْدَ ذلِكَ يَكُونُ السُّلْطانُ بِمَشُورَةِ الاِْماءِ، وَ اِمارَةِ الصِّبْيانِ، وَ تَدْبيرِ الْخِصْيانِ.}}

در آن زمان حکومت به مشورت کنیزان، و فرمانروایى بچه ها و تدبیر خواجه سراهاست.

نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 102