يا اَباذَرْ! اِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ اِذا اَرادَ بِعَبْدٍ خَيْراً فَقَّهُهُ فِى الدّينِ وَ زَهَّدَهُ فِى الدُّنْيا وَ بَصَّرَهُ بِعُيُوبِ نَفْسِهِ.
اى اباذر! اگر خدا بخواهد به بندهاى خير برساند، او را نسبت به دينش آگاه مىكند تا وظائف دينىاش را بفهمد و ديگر اينكه به دنيا محبت نداشته باشد و سوم اينكه او را نسبت به عيبهاى خودش بصير و آگاه مىكند.
يا اَباذَرْ! ما زَهِدَ عَبْدٌ فِى الدُّنْيا اِلّاّ أَثْبَتَ اللهُ الْحِكْمَةَ فى قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِها لِسانَهُ وَ بَصَّرَهُ عُيُوبُ الدُّنْيا دائُها وَ دَوائُها وَ أَخْرَجَهُ مِنْها سالِماً اِلى دارِ الْاِسْلام.
اى اباذر! هيچ بندهاى نيست كه زاهد باشد و دلش متوجه دنيا نباشد مگر اينكه خدا حكمت را در قلبش قرار مىدهد و از زيانش هم جارى مىكند و او را نسبت به عيبهاى دنيا بينا مىكند كه هم مرضها را تشخيص دهد و هم درمانش را بفهمد و او را از اين دنيا سالم خارج مىكند.
افرادى كه زاهدند، چه بسا سواد هم نداشته باشند لكن چون با تقوايند، سخنانى كه از آنها شنيده مىشود و جملاتى كه از زبان آنها جارى مىشود، حقيقتاً نصيحتآميز است كه انسان لذت مىبرد و