نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 182
بايد گفت كه در هر يك از اين روايات، جهت فرق مىكند. تصوّر نكنيد بين اين دو فرمايش اشكال و تعارض است خير، حيثيت مسأله فرق مىكند. گاهى مقايسه بين نفس كلام و سكوت است. امام سجّاد(ع) مىفرمايد به وسيله كلام است كه انسان به بهشت مىرود و از جهنّم دور مىشود. به وسيله كلام است كه مدارج را بدست مىآورد و مسلّماً اثر وجودى كلام خيلى زياد است.
گاهى مقايسه از اين باب است كه نجات بيشتر در كلام است يا سكوت، در اين مورد نجات در سكوت بيشتر است. صحبت كردن زياد، صحيفه و پرونده انسان را سياه مىكند؛ بنابراين، بيان حضرت رسول(ص) به لحاظ دوّم است كه سكوت، انسان را نجات مىدهد.
«وَ دَوَامُ الْعَمَلِ» حضرت(ص) مىفرمايد: خدا دوست دارد بنده اى را كه اگر عمل خوبى را انتخاب كرد آن را ادامه دهد. در روايتى از امام باقر(ع) آمده است كه فرمود: اگر كار خوبى را شروع كرديد حداقل تا يك سال آن كار را ادامه دهيد، حالا اگر بيشتر شد چه بهتر، اينطور نباشد كه دو روز انجام دهيد و دو روز به جا نياوريد. خدا عملهايى را دوست دارد كه ادامه داده شود. خود پيغمبر(ص) هم در روايتى مىفرمايد: اگر آن كار در شب بود و فوت شد در روز قضا مىكنم و اگر در روز فوت شود در شب قضا مىكنم؛ بنابراين، حضرت(ص) مىفرمايد كار خوب دوام داشته باشد. فرض كنيد عادت داريد به خواندن نافله نمازها اگر يك روز نتوانستيد بخوانيد و مانعى برايتان پيش آمد ديگر همان نافله را رهايش نكن، مثلاً اگر ظهر بوده، شب بخوان، جبرانش كن. اين فرمايش حضرت(ص) خيلى سازنده است؛ پس، دوّمين علامت مؤمن ادامه دادن عمل است.
«وَ حُسْنُ الظَّنَِّ بِاللَّهِ» سوّمين خصلت مؤمن اين است كه حسن ظنّ به خدا داشته باشد. از امام(ع) سؤال شد حسن ظنّ چيست؟ فرمود: يعنى اميدى به كسى نداشته باشد مگر به خدا، از آن طرف، از گناهش بترسد نه از خدا؛ قربانش بشوم خدا كه
ـ
نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 182