خدا، بانگ زدن به بد زبانى را، دوست ندارد؛ مگر كسى كه مورد ستم واقع شده باشد؛ و خدا، شنواى داناست. (148) اگر نيكى را آشكار كنيد يا پنهانش سازيد، يا از بدى در گذريد، پس در واقع خدا، بخشايندهاى تواناست. (149) براستى كسانى كه به خدا و فرستادگانش كفر مىورزند، و مىخواهند كه بين خدا و فرستادگانش جدايى اندازند، و مىگويند:» به برخى ايمان مىآوريم، و برخى را انكار مىكنيم. «و مىخواهند ميان آن (دو) راهى را اتخاذ كنند، (150) در حقيقت آنان، فقط كافرند؛ و براى كافران، عذابى خوار كننده فراهم ساختهايم. (151) و [لى] كسانى كه به خدا و فرستادگانش ايمان آورده، و ميان هيچ يك از آنان فرق نگذاشتهاند، آنان در آينده [خدا،] پاداشهايشان را به آنها خواهد داد؛ و خدا بسيار آمرزنده مهرورز است. (152) (يهوديانِ) اهل كتاب از تو مىخواهند كه كتابى از آسمان (يكباره) بر آنان فرود آورى؛ و بيقين از موسى، بزرگتر از اين را خواستند، و گفتند:» خدا را آشكارا به ما بنماى! «پس بخاطر ستمشان، صاعقه آنان را فرو گرفت. سپس، بعد از دليلهاى روشن (معجزه آسا) كه برايشان آمد، گوساله (پرستى) را انتخاب كردند، و [لى ما] آن را بخشيديم؛ و به موسى، دليلى روشن داديم. (153) و بخاطر (گرفتن) پيمان محكم از آنان، (كوه) طور را بر فرازشان بر افراشتيم؛ و به آنان گفتيم:» از در (بيت المقدس) فروتنانه وارد شويد. «و (نيز) به آنان گفتيم:» در (روز) شنبه تعدّى نكنيد. «و از آنان پيمان محكم شديدى گرفتيم. (154)