بدرستى كه ما به سوى تو وحى نموديم، همان گونه كه به سوى نوح و پيامبران بعد از او وحى نموديم؛ و (نيز) به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و (پيامبران از) فرزندان (او) و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحى نموديم؛ و به داود» زبور «داديم. (163) و فرستادگانى كه بيقين (سرگذشت) آنان را پيش از اين، بر تو حكايت نموديم، و فرستادگانى كه (سرگذشت) شان را بر تو حكايت نكرديم؛ و خدا با موسى سخن گفت، سخن گفتنى (بدون واسطه). (164) فرستادگانى كه مژده آور و هشدار دهنده بودند، تا بعد از اين فرستادگان، براى مردم حُجّتى بر خدا نباشد؛ و خدا شكست ناپذيرى فرزانه است. (165) ليكن خدا به آنچه بر تو فرو فرستاد گواهى مىدهد، كه آن را از روى علمش فرو فرستاده است؛ و فرشتگان (نيز) گواهى مىدهند، و (هر چند كه) گواهىِ خدا كافى است. (166) قطعاً كسانى كه كفر ورزيدند، و (مردم را) از راه خدا باز داشتند، به گمراهى دورى، گمراه شدهاند. (167) بدرستى كسانى كه كفر ورزيدند، و ستم كردند، هرگز خدا آنان را نمىآمرزد، و آنان را به هيچ راهى راهنمايى نخواهد كرد، (168) مگر به راه جهنّم، در حالى كه جاودانه در آن ماندگارند؛ و اين [كار] براى خدا آسان است. (169) اى مردم! فرستاده [موعود]، از جانب پروردگارتان، حق را براى شما آورد؛ پس ايمان بياوريد، كه براى شما بهتر است. و اگر كفر ورزيد، پس (به خدا زيانى نمىرسد،) چرا كه آنچه در آسمانها و زمين است فقط از آن خداست؛ و خدا، داناى فرزانه است. (170)