و اگر (بر فرض) ما فرشتگان را به سوى آنان فرو مىفرستاديم، و مردگان با آنان سخن مىگفتند، و همه چيز را براى آنان روياروى گرد مىآورديم، هرگز ايمان نمىآوردند؛- جز اينكه خدا بخواهد- و ليكن بيشتر آنان نادانى مىكنند. (111) و اين چنين براى هر پيامبرى، دشمنى از شرورهاى (شيطان صفت) انسان و جنّ قرار داديم؛ در حالى كه برخى آنان به برخى [ديگر] براى فريب، سخنان آراسته (و بىاساس) با اشاره سريعِ پنهانى القاء مىكنند؛ و اگر (بر فرض) پروردگارت مىخواست، آن را انجام نمىدادند؛ پس آنان را با آنچه تهمت مىزنند، واگذار. (112) و سرانجام دلهاى كسانى كه به آخرت ايمان نمىآورند، به سوى آن (سخن باطل) مىگرايد و عاقبت به آن راضى شوند؛ و سرانجام آنچه را آنان كسب كنندهاند، بدست مىآورند. (113) پس آيا غير خدا را به داورى طلبم؟! در حالى كه او كسى است كه كتاب [قرآن] را به تفصيل به سوى شما فرو فرستاده است؛ و كسانى كه به آنان كتاب [الهى] دادهايم مىدانند كه آن [قرآن] از طرف پروردگارت به حق فرو فرستاده شده است؛ پس هرگز از ترديد كنندگان مباش. (114) و سخن پروردگارت بر اساس راستى و عدل تمام شده است؛ هيچ تغيير دهندهاى براى سخنان (سنت گونه) او نيست؛ و او شنونده [و] داناست. (115) و اگر از بيشترِ كسانى كه در زمين هستند اطاعت كنى، تو را از راه خدا گمراه مىكنند؛ (آنان) جز از گمان پيروى نمىنمايند، و جز اين نيست كه آنان حدس مىزنند (و دروغ مىبافند). (116) براستى كه پروردگارت خود، به كسى كه از راهش گمراه گشته، داناتر است؛ و (همچنين) او به (حال) ره يافتگان داناتر است. (117) پس اگر به آيات او ايمان داريد، از (گوشت) آنچه نام خدا (به هنگام سر بريدن) بر آن برده شده، بخوريد! (118)