7- سورة الأعراف به نام خداى گسترده مهرِ مهرورز الف، لام، ميم، صاد. (1) [اين] كتابى است كه به سوى تو فرو فرستاده شده- پس نبايد از [ناحيه] آن، در سينهات تنگى باشد- تا به وسيله آن هشدار دهى؛ و يادآورى براى مؤمنان باشد. (2) آنچه را از طرف پروردگارتان به سوى شما فرو فرستاده شده، پيروى كنيد؛ و جز او، از سرپرستان (و معبودان ديگر) پيروى نكنيد؛ چه اندك متذكّر مىشويد! (3) و چه بسيار [مردم شهرها و] آبادىها كه آنها را هلاك كرديم، و شبانگاه يا نيمروز در حالى كه آنان استراحت كرده بودند، سختىِ (مجازات) ما به آنها در رسيد. (4) و هنگامى كه سختىِ (مجازات) ما به آنان در رسيد، ندايشان جز اين نبود كه گفتند:» براستى ما ستمكار بوديم. « (5) و قطعاً از كسانى كه (رسولان الهى) به سويشان فرستاده شدند، پرسش خواهيم كرد؛ و (نيز) حتماً از فرستادگان سؤال خواهيم نمود. (6) و مسلماً عالمانه، (كردارشان را) برايشان حكايت خواهيم كرد؛ و [ما غافل و] غايب نبوديم. (7) و در آن روز، سنجش (اعمال)، حق است؛ و كسانى كه ميزانهاى (عمل) آنان سنگين است، پس تنها آنان رستگارانند. (8) و كسانى كه ميزانهاى (عمل) آنان سبك است، پس آنان كسانى هستند كه به خودشان زيان رساندهاند؛ چرا كه همواره نسبت به آيات ما ستم مىكردند. (9) و تحقيقاً در زمين به شما امكاناتى داديم، و براى شما در آن وسايل زندگى قرار داديم؛ چه اندك سپاسگزارى مىكنيد. (10) و در واقع شما را آفريديم؛ سپس شما را صورتبندى كرديم؛ آنگاه به فرشتگان گفتيم:» براى آدم سجده كنيد. «و (همگى) سجده كردند جز ابليس، كه از سجده كنندگان نبود. (11)