و اگر (بر فرض) اهل آبادىها ايمان مىآوردند و خودنگهدارى (و پارسايى) مىكردند، حتماً بركاتى از آسمان و زمين بر آنان مىگشوديم؛ و ليكن (آنان حق را) تكذيب كردند؛ پس بخاطر آنچه همواره كسب مىكردند، گرفتارشان كرديم. (96) و آيا اهل اين آبادىها ايمن شدهاند، از اينكه سختى (مجازات) ما شبانگاه به آنان در رسد، در حالى كه آنان خواب باشند؟! (97) و آيا اهل اين آبادىها ايمن شدهاند، از اينكه سختى (مجازات) ما، نيمروز به آنان در رسد، در حالى كه آنان بازى مىكنند؟! (98) و آيا (آنان) از ترفند خدا ايمن شدهاند و [حال آنكه] جز گروه زيانكاران از ترفند خدا ايمن نمىباشند؟! (99) و آيا (حوادث پيشينيان) براى كسانى كه زمين را پس از اهلش به ارث مىبرند، رهنمون نشد، به اينكه اگر (بر فرض) بخواهيم، آنان را به (سزاى) پيامدهاى (گناهان) شان مىرسانيم، و بر دلهايشان مُهر مىنهيم؛ و آنان (صداى حق را) نمىشنوند؟! (100) اينها شهرهايى است كه از اخبار بزرگ آنها براى تو حكايت مىكنيم؛ و در حقيقت فرستادگانشان دلايل (معجزهآسا) براى آنان آوردند؛ و [لى آنان] به آنچه قبلًا تكذيب كرده بودند، هرگز ايمان نمىآوردند؛ اين گونه خدا بر دلهاى كافران مُهر مىنهد. (101) و براى بيشتر آنان هيچ پيمان (استوارى) نيافتيم؛ و بيقين اكثر آنان را نافرمانبردار يافتيم. (102) آنگاه، پس از آن (پيامبر) ان، موسى را با نشانههاى (معجزهآساي) مان به سوى فرعون و اشراف او فرستاديم؛ و [لى] به آن (نشانههاى معجزهآسا) ستم كردند؛ پس بنگر فرجام فسادگران چگونه بوده است! (103) و موسى گفت:» اى فرعون! به درستى كه من فرستادهاى از طرف پروردگار جهانيانم. (104)