جز اين نيست كه به تأخير انداختن (و جابهجا كردن ماههاى حرام) افزايشى در كفر است؛ كه با آن كسانى كه كفر ورزيدند، گمراه مىشوند؛ سالى، آن را حلال، و سال [ديگر] آن را حرام مىكنند، تا با تعداد آنچه خدا حرام كرده موافق سازند، و آنچه را خدا حرام كرده، حلال كنند. بدى كردارشان، براى آنان آراسته شده است؛ و خدا گروه كافران را راهنمايى نمىكند. (37) اى كسانى كه ايمان آوردهايد! شما را چه شده، كه هنگامى كه به شما گفته شود:» در راه خدا (براى جهاد) بسيج شويد. «بر زمين سنگينى مىكنيد؟! آيا به جاى آخرت، به زندگى پست (دنيا) راضى شدهايد؟! و [حال آنكه] كالاى زندگى پست (دنيا)، در [برابر] آخرت، جز اندكى نيست. (38) اگر (براى جهاد) بسيج نشويد، [خدا] با عذابى دردناك شما را مجازات خواهد كرد، و گروهى غير از شما را جايگزين (شما) مىكند؛ و هيچ چيزى به او زيان نمىرسانيد؛ و خدا بر هر چيزى تواناست. (39) اگر او، [يعنى پيامبر] را يارى نكنيد، پس حتماً خدا او را يارى كرد، هنگامى كه كسانى كه كفر ورزيدند، او را (از مكّه) بيرون كردند، در حالى كه دوّمين دو [تن] بود؛ (همان) هنگام كه آن دو در غار (ثَور) بودند، (همان) وقتى كه به همراه خود مىگفت:» غم مخور كه خدا با ماست. «پس خدا آرامش خود را بر او فرو فرستاد؛ و او را با لشكرهايى كه آنها را مشاهده نمىكرديد، تأييد نمود؛ و گفتار (و برنامه) كسانى را كه كفر ورزيدند، پست قرار داد؛ و تنها گفتار (و برنامه) خدا والاست؛ و خدا شكستناپذيرى فرزانه است. (40)