و هنگامى كه آياتِ ما در حالى كه روشن است بر آنان تلاوت مىشود، كسانى كه به ملاقات ما (و روز رستاخيز) اميد ندارند، مىگويند:» قرآنى غير از اين بياور، يا آن را تغيير ده. « (اى پيامبر) بگو:» براى من (ممكن) نيست، كه از پيش خودم آن را تغيير دهم، (زيرا) جز آنچه به سوى من وحى مىشود، پيروى نمىكنم؛ [چرا] كه اگر من پروردگارم را نافرمانى كنم، از عذاب روز بزرگ (قيامت) مىترسم! « (15) بگو:» اگر (بر فرض) خدا مىخواست، آن (آيات) را بر شما نمىخواندم (و پيروى نمىكردم)، و (خدا) شما را بدان آگاه نمىساخت؛ چه اينكه پيش از اين، مدتى طولانى در ميان شما درنگ كردهام و (هرگز آيهاى نياوردم)؛ آيا خردورزى نمىكنيد؟! « (16) و چه كسى ستمكارتر است از كسى كه بر خدا دروغ بسته، يا آيات (و نشانههاى) او را دروغ انگاشته است؟! براستى كه خلافكاران رستگار نخواهند شد. (17) و (مشركان) غير از خدا، چيزهايى را مىپرستند كه به آنان زيان نمىرساند، و سودى به ايشان نمىبخشد؛ و مىگويند:» اينها شفاعتگران، در پيشگاه خدا هستند. «بگو:» آيا خدا را به چيزى كه در آسمانها و زمين نمىداند، خبر مىدهيد؟! «او منزه و برتر است از آنچه شريك [او] قرار مىدهند! (18) و مردم (در آغاز)، جز يك امّت نبودند، و اختلاف كردند؛ و اگر نبود سخن (سنت گونها) ى از طرف پروردگارت، (در مورد مجازات نكردن سريع گناهكاران) كه از پيش مقرر شده است، حتماً در ميان آنان در مورد آنچه در آن اختلاف كردند داورى شده بود. (19) و مىگويند:» چرا نشانه (معجزهوارى) از پروردگارش بر او فرو فرستاده نمىشود؟! «پس بگو:» (آنچه از حسّ) پوشيده، تنها براى خداست؛ پس منتظر باشيد، [چرا] كه من (هم) با شما از منتظرانم. « (20)