13- سورة الرعد به نام خداى گستردهمهرِ مهرورز الف، لام، ميم، را، آن [ها] آيات كتاب (الهى) است؛ و آنچه از طرف پروردگارت به سوى تو فرو فرستاده شده، حق است؛ و ليكن بيشتر مردم ايمان نمىآورند. (1) خدا كسى است كه آسمانها را، بدون ستونهايى كه آنها را ببينيد، برافراشت؛ سپس بر تخت (جهاندارى) تسلّط يافت؛ و خورشيد و ماه را رام ساخت، هر كدام تا سرآمد معيّنى روانند. به تدبير كارها پرداخت؛ آيات (و نشانههاى خود) را شرح مىدهد؛ تا شايد شما به ملاقات پروردگارتان يقين پيدا كنيد. (2) و او كسى است كه زمين را گسترانيد؛ و در آن [كوههاى] استوار و جوىها قرار دارد؛ و از همه محصولات در آن يك جفت دوتايى قرار داد؛ روز را به شب مىپوشاند؛ قطعاً در آن [ها] نشانههايى است براى گروهى كه تفكّر مىكنند. (3) و در زمين، پارههايى كنار هم و بوستانهايى از انگورها و زراعت و درختان خرما، يك پايهاى و غير يك پايهاى [قرار دارد،] كه با يك آب سيراب مىشوند! و [با اين حال،] برخى از آنها را در ميوهها بر برخى [ديگر] برترى مىدهيم؛ قطعاً در آن [ها] نشانههايى است براى گروهى كه خردورزى مىكنند. (4) و اگر (از چيزى) به شگفت مىآيى، پس شگفت، سخن آنهاست (كه مىگويند:)» آيا هنگامى كه خاك شديم، آيا براستى ما در آفرينش جديدى خواهيم بود؟! «آنان كسانى هستند كه به پروردگارشان كفر ورزيدند، و آنان غلها در گردنهايشان است؛ و آنان أهل آتشند در حالى كه آنان در آنجا ماندگارند. (5)