و آيا كسى كه مىداند آنچه از طرف پروردگارت بر تو فرود آمده حق است، همانند كسى است كه او نابيناست؟! تنها خردمندان متذكّر مىشوند؛ (19) (همان) كسانى كه به پيمان خدا وفا مىكنند، و پيمان محكم را نمىشكنند؛ (20) و كسانى كه آنچه را خدا فرمان به پيوستنش داده، مىپيوندند؛ و از (مخالفت) پروردگارشان مىهراسند؛ و از حساب بد مىترسند؛ (21) و كسانى كه در طلب (رضايت) ذات پروردگارشان شكيبايى مىكنند؛ و نماز را برپا مىدارند؛ و از آنچه به آنان» روزى «دادهايم، پنهانى و آشكارا، (در راه خدا) مصرف مىكنند؛ و با نيكى، بدى را دور مىسازند؛ آنان، برايشان فرجام [نيك] سراى [ديگر] است. (22) (همان) بوستانهاى (ويژه) ماندگار كه وارد آن مىشوند، و هر كس از پدرانشان و همسرانشان و فرزندانشان شايسته باشد، (نيز وارد مىشود)؛ و فرشتگان از هر درى بر آنان وارد مىگردند؛ (23) (و مىگويند:) سلام بر شما بخاطر شكيبايىتان! و چه نيكوست فرجام سراى [ديگر]. (24) و كسانى كه پيمان خدا را پس از محكم ساختن آن مىشكنند، و آنچه را خدا به پيوستنش فرمان داده مىگسلند، و در زمين فساد مىكنند، آنان برايشان لعنت است! و بدى سراى [ديگر] براى ايشان است. (25) خدا» روزى «را براى هر كس كه بخواهد (و شايسته بداند) گسترده سازد و تنگ گرداند؛ و [لى كافران] به زندگى پست (دنيا) شادمان شدند؛ در حالى كه زندگى پست (دنيا) در [برابر] آخرت، جز كالاى [ناچيزى] نيست. (26) و كسانى كه كفر ورزيدند مىگويند:» چرا نشانه (معجزه آسايى) از طرف پروردگارش بر او فرود نيامده است؟! «بگو:» در حقيقت خدا هر كس را (بخاطر اعمالش) بخواهد، در گمراهى وانهد؛ و هر كس را كه باز گردد، به سوى خود راهنمايى مىكند. « (27) (همان) كسانى كه ايمان آوردهاند، و دلهايشان با ياد خدا آرام مىگيرد؛ آگاه باشيد، كه تنها با ياد خدا دلها آرامش مىيابد! (28)