اميد است كه پروردگارتان به شما رحم كند؛ و اگر (به فسادگرى) باز گرديد، (ما نيز به كيفر شما) باز مىگرديم؛ و جهنّم را براى كافران تنگنا (و زندان) قرار داديم! (8) در حقيقت اين قرآن، بدان (شيوهاى) كه آن پايدارتر است، راهنمايى مىكند؛ و به مؤمنانى كه [كارهاى] شايسته انجام مىدهند، مژده مىدهد كه براى آنان پاداش بزرگى است. (9) و اينكه كسانى كه به آخرت ايمان نمىآورند، عذاب دردناكى براى آنان آماده ساختهايم! (10) و انسان بدى را مىطلبد، همانگونه كه او نيكى را مىطلبد؛ و انسان شتابزده است. (11) و شب و روز را دو نشانه (خدا) قرار داديم؛ و نشانه شب را محو كرديم، و نشانه روز را روشنىبخش گردانيديم، تا بخششى را از پروردگارتان بجوييد، و تا عدد سالها و حساب را بدانيد؛ و هر چيزى را به تفصيل شرحش داديم. (12) و هر انسانى فالِ (نيك و بد و عمل) او را بر گردنش بستهايم، و روز رستاخيز، نامه (اعمالى) براى او بيرون مىآوريم كه آن را گشوده مىيابد. (13) (و به او گفته مىشود:) نامهات را بخوان! امروز، حسابرسى خودت بر [اى] تو كافى است. (14) هر كس راه يابد، پس فقط به نفع خودش راه مىيابد؛ و هر كس گمراه شود، پس فقط به زيان خود گمراه مىشود؛ و هيچ باربردارى بار سنگين (گناه) ديگرى را بر نمىدارد؛ و (ما) عذاب كننده (كسى) نيستيم، تا اينكه فرستادهاى برانگيزيم. (15) و هر گاه بخواهيم كه (مردم) آبادى را هلاك كنيم، به سردمداران ثروتمندش فرمان مىدهيم و [لى] در آنجا نافرمانى مىكنند، پس آن گفتار (وعده عذاب) بر آن (مردم) تحقق يابد، و آن (شهر) را كاملًا درهم مىكوبيم. (16) و چه بسيار گروههايى كه بعد از نوح هلاك كرديم! و آگاهى [و] بينايى پروردگارت به پيامدهاى (گناهان) بندگانش كافى است. (17)