و اگر، بخاطر بدست آوردن رحمتى از جانب پروردگارت كه بدان اميد دارى، از آن (نيازمند) ان روى گردانى، پس به آنان سخنى ملاطفتآميز گوى. (28) و دستت را بسته شده به گردنت قرار مده، (و ترك بخشش منما) و آن (دستانت را براى بخشش) بطور كامل مگشاى، تا [اينكه] سرزنش شده [و] درمانده بنشينى. (29) در حقيقت، پروردگارت روزى را براى هر كس كه بخواهد (و شايسته بداند) گسترده سازد و تنگ گرداند؛ [چرا] كه او نسبت به بندگانش، آگاه [و] بيناست. (30) و فرزندانتان را از ترس فقر، مَكشيد؛ ما آنان و شما را روزى مىدهيم؛ [چرا] كه كشتن آنان گناه بزرگى است! (31) و نزديك زنا نشويد؛ [چرا] كه آن، زشتكارى است، و بد راهى است. (32) و شخصى را كه خدا (خونش را) حرام كرده، جز بحقّ نكُشيد؛ و هر كس كه مظلومانه كُشته شده، پس براى سرپرستش تسلّطى (بر قصاص) قرار داديم؛ و [لى] در قتل زيادهروى نكند، [چرا] كه او يارى شده (خدا) است. (33) و به ثروت يتيم نزديك نشويد، جز به آن (روشى) كه آن نكوتر است، تا به حدّ رشدش برسد؛ و به پيمان (خود) وفا كنيد؛ [چرا] كه پيمان مورد پرسش قرار مىگيرد. (34) و هنگامى كه پيمانه مىكنيد، پيمانه را كاملًا ادا نماييد، و با ترازوى راست (و درست) وزن كنيد؛ اين بهتر، و فرجام (ش) نيكوتر است. (35) و از آنچه كه هيچ علمى بدان ندارى، پيروى مكن؛ [چرا] كه گوش و چشم و دل (سوزان)، همگى آنها از آن پرسيده مىشوند. (36) و در زمين، با سرمستى و تكبّر راه مرو؛ [چرا] كه تو زمين را نمىشكافى، و در بلندى به كوهها نمىرسى. (37) همه اين [ها] گناهش نزد پروردگارت ناخوشايند است. (38)