و (اصحاب كهف به يكديگر گفتند:) هنگامى كه از آن (مشرك) ان و آنچه را جز خدا مىپرستند كنارهگيرى كرديد، پس به غار پناه بريد؛ تا پررودگارتان از رحمتش برايتان بگستراند؛ و از كار شما [وسيله] آسايشى برايتان فراهم مىسازد. (16) و خورشيد را مىبينى هنگامى كه طلوع مىكند، از غارشان به سمت راست متمايل مىشود، و هنگامى كه غروب مىكند، از سمت چپشان مىگذرد، در حالى كه آنان در فراخناى آن (غار) قرار داشتند؛ اين از نشانههاى خداست، هر كس را خدا راهنمايى كند، پس او هدايت (واقعى) يافته است؛ و هر كه را در گمراهى وانهد، پس هيچ سرپرست راهنمايى براى او نخواهى يافت. (17) و آنان را بيدار مىپندارى، در حالى كه ايشان خوابند؛ و آنان را به سمت راست و سمت چپ مىگردانديم. و سگ آنان دو دستش را بر آستانه (غار) گشوده بود. اگر بر (فرض از حال) آنان آگاه مىشدى، حتماً گريزان، از آنان روى بر مىتافتى؛ و مسلماً از (مشاهده) آنان آكنده از وحشت مىشدى! (18) و اينگونه آنان را (از خواب) برانگيختيم تا ميان خود از يكديگر پرسش كنند؛ گويندهاى از آنان گفت:» چقدر (در غار) درنگ كرديد؟ «گفتند:» يك روز، يا بخشى از يك روز درنگ كردهايم. «گفتند:» پروردگارتان به آنچه درنگ كردهايد داناتر است. و (اكنون) يكى از خودتان را با همين (سكه) نقرههايتان به سوى شهر بفرستيد، و بايد نظر كند كداميك از غذا (ها پاكيزهتر و) رشد يافتهتر است، و بايد براى شما روزىاى از آن آورد؛ و [لى] بايد با لطافت عمل كند، و هيچ كس را به (حال) شما متوجه نسازد؛ (19) [چرا] كه اگر آنان بر شما غلبه پيدا كنند، سنگسارتان مىكنند؛ يا شما را به آيينشان باز مىگردانند؛ و در آن صورت، هرگز رستگار (و پيروز) نمىشويد. « (20)