ثروت و پسران، زيور زندگى پست (دنيا) ست؛ و (كارهاى) ماندگارِ شايسته نزد پروردگارت از نظر پاداش بهتر و اميدبخشتر است. (46) و (ياد كن) روزى را كه كوهها را روان مىگردانيم؛ و زمين را آشكارا (و مسطّح) مىبينى؛ و آن (مردم) ان را گردآورى مىكنيم، و هيچ يك از ايشان را فروگذار نمىكنيم. (47) و بر پروردگارت عرضه مىشوند، در حالى كه صف كشيدهاند؛ (و به آنان گفته مىشود:) بيقين همانگونه كه نخستين بار شما را آفريديم، نزد ما آمديد؛ بلكه پنداشتيد كه (هرگز) براى شما وعدهگاهى قرار نخواهيم داد. (48) و نامه (اعمال) نهاده مىشود، پس خلافكاران را مىبينى در حالى كه از آنچه در آن است، بيمناكند؛ و مىگويند:» اى واى بر ما! اين چه نامهاى است كه هيچ (عمل) كوچك و بزرگى را فرو نگذاشته، مگر اينكه آن را به شمار آورده است؟! «و آنچه را انجام دادهاند، حاضر مىيابند؛ و پروردگارت به هيچ كس ستم نمىكند. (49) و (ياد كن) هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم:» براى آدم سجده كنيد. «پس [همگى] سجده كردند جز ابليس، كه از جنّ بود و از فرمان پروردگارش خارج شد. پس آيا جز من، او و نسلش را دوستان (و سرپرستان خود) مىگيريد، در حالى كه آنان دشمن شما هستند؟! و بد است براى ستمكاران جايگزينى (شيطان به جاى خدا). (50) (من) آن (ابليس) ان را بر آفرينش آسمانها و زمين، و آفرينش خودشان، گواه نساختم؛ و گمراه كنندگان را دستيار (خود) نگرفتم. (51) و (ياد كن) روزى را كه (خدا) مىگويد:» كسانى را كه شريكان من مىپنداشتيد، ندا دهيد. «پس آنها را مىخوانند، و (دعوت) آنان را نمىپذيرند؛ و ميانشان هلاكتگاهى قرار داديم. (52) و خلافكاران، آتش (دوزخ) را ببينند، و بدانند كه آنان با آن در مىآميزند؛ و از آن هيچ گريزگاهى نيابند! (53)