آواى آن (آتش) را نمىشنوند؛ و آنان در آنچه خودشان ميل دارند، ماندگارند. (102) وحشتِ بزرگ، آنان را اندوهگين نمىكند؛ و فرشتگان به استقبالشان مىآيند، (در حالى كه مىگويند:) اين روز (رستاخيزِ) شماست، كه همواره (بدان) وعده داده مىشديد؛ (103) (همان) روزى كه آسمان را همچون پيچيدن طومار نامهها، در مىنورديم؛ همانگونه كه نخستين آفرينش را آغاز كرديم، آن را باز مىگردانيم؛ (اين) وعدهاى است بر عهده ما؛ قطعاً ما (آن را) انجام مىدهيم. (104) و بيقين در» زَبُور «بعد از آگاه كننده [تورات] نوشتيم كه:» بندگان شايستهام، آن زمين را به ارث خواهند برد. « (105) قطعاً در اين (مطلب)، پيامى براى گروه پرستش كنندگان است. (106) و تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم. (107) بگو:» فقط به سوى من وحى مىشود كه معبود شما معبودى يگانه است؛ پس آيا شما تسليم مىشويد؟! « (108) و اگر روى برتابند، پس بگو:» به (همه) شما بطور يكسان اعلام (خطر) كردم؛ و نمىدانم آيا آنچه (از عذاب) وعده داده مىشويد، نزديك است يا دور؟ (109) در حقيقت او سخن آشكار را مىداند، و آنچه را پنهان مىداريد (نيز) مىداند. (110) و نمىدانم شايد اين (تأخير عذاب،) آزمايشى براى شماست؛ و تا مدتى (مايه) بهرهمندى است. « (111) (پيامبر) گفت:» پروردگارا به حق داورى فرما! و پروردگار ما (خداى) گستردهمهر است، كه در برابر آنچه وصف مىكنيد، (از او) يارى خواسته مىشود. « (112)