(آيات خود را براى شما روشن كرد تا) در باره دنيا و آخرت (تفكر كنيد). و از تو درباره يتيمان مىپرسند، بگو:» اصلاحِ [كار] برايشان بهتر است. و اگر با آنان همزيستى كنيد، پس برادران (دينى) شما هستند. «و خدا فسادگر را از اصلاحگر، معلوم مىدارد. و اگر (بر فرض) خدا بخواهد، حتماً شما را به زحمت مىاندازد؛ كه خدا شكست ناپذيرى فرزانه است. (220) و با زنان مشركِ [بت پرست]، ازدواج نكنيد؛ تا ايمان آورند. و مسلماً كنيز با ايمان، از زن (آزاد بت پرستِ) مشرك بهتر است؛ و اگر چه شما را به شگفت آورد. و به مردان مشرك [بت پرست] زن مدهيد، تا ايمان آورند؛ و مسلماً برده با ايمان، از مرد (آزاد بت پرستِ) مشرك، بهتر است؛ و اگر چه شما را به شگفت آورد. آنان به سوى آتش فرا مىخوانند؛ و خدا با رخصت خود، به سوى بهشت و آمرزش فرا مىخواند، و آياتش را براى مردم روشن بيان مىكند، باشد كه آنان متذكِّر شوند. (221) و از تو، در باره عادت ماهانه [زنان] مىپرسند، بگو:» آن رنجى است؛ از اين رو در عادت ماهانه، از زنان كنارهگيرى كنيد، و با آنان نزديكى ننماييد، تا پاك شوند. و هنگامى كه پاك شدند، پس از جايى كه خدا به شما فرمان داده، به آنان [در] آييد. كه خدا، توبه كاران را دوست دارد، و پاكان را (نيز) دوست دارد. « (222) زنان شما، كشتزار شما هستند؛ پس هر گونه بخواهيد، (مىتوانيد) به كشتزارتان [در] آييد، و (اثر نيكى) براى خودتان، از پيش بفرستيد. و [خودتان را] از [عذاب] خدا حفظ كنيد. و بدانيد كه شما او را ملاقات خواهيد كرد. و مؤمنان را مژده ده. (223) و خدا را دستاويزى براى سوگندهايتان قرار ندهيد؛ تا اينكه نيكى كنيد، و [خودتان را] حفظ كنيد، و بين مردم اصلاح كنيد، و خدا شنواى داناست. (224)