مردانى كه هيچ داد و ستد و هيچ معاملهاى آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و پرداخت [ماليات] زكات (غافل و) سرگرمشان نمىسازد؛ (و) از روزى مىترسند كه در آن، دلها و چشمها دگرگون مىشود. (37) تا خدا آنان را بر طبق بهترين چيزى كه انجام دادند، پاداش دهد، و از بخشش خود بر آنان بيفزايد؛ و خدا به هر كس بخواهد (و شايسته بداند) بى شمار [و بدون محاسبه] روزى مىدهد. (38) و كسانى كه كفر ورزيدند، كارهايشان همچون سرابى در زمينهاى صاف (و گسترده) است، كه [انسان] تشنه آن را آب مىپندارد؛ تا هنگامى كه به سراغ آن مىآيد آن را چيزى نمىيابد، و خدا را نزد آن مىيابد و حساب او را بطور كامل مىدهد؛ و خدا حسابرسى سريع است. (39) يا (كارهاى كافران) همچون تاريكىهايى در درياى ژرف پهناورى است، كه موج آن را مىپوشاند، [و] بر فراز آن موج [ديگرى] است [و] بر فراز آن ابرهايى است؛ (اينها) تاريكىهايى است كه برخى آنها بر فراز برخى [ديگر] است، هر گاه دستش را خارج كند نزديك است كه آن را نبيند! و كسى كه خدا نورى برايش قرار نداده، هيچ نورى براى او نيست. (40) آيا نظر نكردهاى كه هر كس در آسمانها و زمين است، و پرندگان بال گشاده تسبيح خدا مىگويند؟! بيقين همه نماز خود و تسبيح خويش را مىدانند؛ و خدا به آنچه انجام مىدهند داناست. (41) و فرمانروايى آسمانها و زمين تنها از آنِ خداست؛ و فرجام (تمامى موجودات) فقط به سوى خداست. (42) آيا نظر نكردهاى كه خدا ابرهايى را به حركت در مىآورد، سپس ميان آن (ها) پيوند مىدهد، آنگاه آن را متراكم مىسازد؟! و باران را مىبينى كه از ميان آن (ها) خارج مىشود؛ و از آسمان، از كوههاى (ابر) كه در آن است تگرگى فرو مىفرستد، و هر كس را بخواهد بدان [زيان] مىرساند، و از هر كس بخواهد آن [زيان] را بر مىگرداند؛ نزديك است درخشندگى برق آن (ابرها)، چشمها را (از بين) ببرد! (43)