26- سورة الشعراء به نام خداى گسترده مهرِ مهرورز طا، سين، ميم. (1) آن آياتِ كتابِ روشنگر است. (2) شايد تو بخاطر اينكه (مشركان) مؤمن نمىشوند، خودت را هلاك كنى. (3) اگر بخواهيم، نشانهاى (معجزهآسا) از آسمان بر آنان فرود آوريم، و گردنهايشان در برابر آن فروتن گردد. (4) و هيچ يادآورى نوينى از طرف (خداى) گستردهمهر براى آنان نمىآيد مگر در حالى كه از آن رويگردان مىشوند. (5) و بيقين تكذيب كردند؛ پس بزودى خبرهاى بزرگِ چيزى كه آن را همواره ريشخند مىكردند، به آنان خواهد رسيد. (6) و آيا به سوى زمين نظر نكردهاند، كه چه بسيار (انواع گياهان) از هر جفتِ ارجمند در آن رويانديم؟! (7) قطعاً در آن [ها] نشانهاى است، و [لى] بيشترشان مؤمن نيستند. (8) و مسلماً تنها پروردگار تو شكستناپذير [و] مهرورز است. (9) و (ياد كن) هنگامى را كه پروردگارت موسى را ندا داد كه به سراغ قوم ستمكار برو؛ (10) (همان) قوم فرعون، آيا (از ستمكارى و كفر) خود نگهدارى نمىكنند؟! (11) (موسى) گفت:» پروردگارا! در حقيقت من مىترسم كه [مرا] تكذيب كنند! (12) و سينهام تنگ مىشود، و (گره) زبانم باز نمىشود؛ پس (رسالت را) به سوى هارون (نيز) بفرست. (13) و آنان بر (گردن) من پيامد (گناه قتل نوشته) دارند؛ پس مىترسم كه [مرا] بكشند! « (14) (خدا) فرمود:» هرگز چنين نيست، (تو را نمىكشند)، پس هر دو با نشانههاى (معجزهآساى) ما برويد؛ كه ما با شما شنونده هستيم. (15) و هر دو به سراغ فرعون برويد و بگوييد:» در حقيقت ما فرستاده پروردگار جهانيان هستيم؛ (16) (و پيام او اين است) كه بنى اسرائيل (فرزندان يعقوب) را با ما بفرست. « (17) (فرعون) گفت:» آيا تو را در كودكى در ميان خود پرورش نداديم، و ساليانى از عُمرت را در ميان ما درنگ نكردى؟! (18) و (آيا) انجام ندادى كار خود را (در مورد كشتن يك نفر از ما) كه انجام دادى. در حالى كه تو از ناسپاسانى! « (19)