بر [انجام] نمازها و [بخصوص] نماز ميانه [ظهر] مواظبت كنيد؛ و براى خدا (فروتنانه و) فرمانبردارانه به پا خيزيد. (238) و اگر ترس داشتيد، پس پياده يا سواره [نماز برپا كنيد]. و هنگامى كه امنيّت يافتيد، پس خدا را ياد كنيد؛ همان گونه كه آنچه را هرگز نمىدانستيد به شما آموخت. (239) و كسانى از شما كه در [آستانه] جان سپردن قرار مىگيرند و همسرانى بر جاى مىگذارند، [بايد] براى همسرانشان وصيّت كنند كه تا يك سال، (آنها را با پرداختن هزينه زندگى) بدون بيرون راندن (از خانه) بهرهمند سازند؛ و اگر بيرون روند، پس هيچ گناهى بر شما نيست، نسبت به آنچه بطور پسنديده در باره خودشان انجام مىدهند. و خدا شكستناپذيرى فرزانه است. (240) و براى [زنان] طلاق داده شده، كالاى پسنديده [به عنوان هديه داده شود. و اين كار] حقى بر (خودنگهداران) پارساست. (241) اين چنين خدا آياتش را براى شما روشن بيان مىكند، باشد كه شما خردورزى كنيد. (242) آيا اطلاع نيافتى از كسانى كه از بيم مرگ، از خانههايشان خارج شدند و حال آنكه آنان هزاران (نفر) بودند؟! و خدا به آنان گفت:» بميريد! «سپس آنان را زنده كرد؛ قطعاً خدا نسبت به مردم داراى بخشش است؛ و ليكن بيشتر مردم، سپاسگزارى نمىكنند. (243) و در راه خدا، جنگ كنيد؛ و بدانيد كه خدا، شنواى داناست. (244) كيست آن كسى كه به خدا» قرض الحسنهاى «وام دهد، تا آن را برايش، چندين برابر بيفزايد؟ و خدا (روزىِ بندگان را) محدود مىكند و (يا) گسترده مىسازد؛ و تنها به سوى او باز گردانده مىشويد. (245)