و هنگامى كه طالوت با لشكريان رهسپار شد، گفت:» در حقيقت خدا شما را بوسيله رودخانهاى آزمايش مىكند؛ و هر كس از آن بنوشد، پس از [پيروان] من نيست؛ و كسى كه از آن نخورد جز كسى كه يك پيمانه را با دستش بر گيرد؛ پس بدرستى كه او از [پيروان] من است و جز اندكى از آنان، [همگى] از آن آب نوشيدند. و هنگامى كه او و كسانى كه همراه وى ايمان آورده بودند، از آن [رودخانه] گذشتند، گفتند:» امروز ما هيچ توانايى [مقابله] با» جالوت «و لشكريانش را نداريم. « [امّا] كسانى كه مىدانستند كه آنان خدا را ملاقات مىكنند، گفتند:» چه بسا گروهى اندك، به رخصت خدا، بر گروهى انبوه پيروز شدند. «و خدا با شكيبايان است. (249) و هنگامى كه با» جالوت «و لشكريانش روبرو شدند، گفتند:» [اى] پروردگار ما! [پيمانه] شكيبايى را بر ما فرو ريز، و گامهاى ما را استوار دار، و ما را بر گروه كافران پيروز فرماى. « (250) پس آنان را به رخصت خدا شكست دادند؛ و» داود «،» جالوت «را كشت؛ و خدا به او فرمانروايى و فرزانگى عطا كرد، و از آنچه مىخواست به او آموخت. و اگر خدا برخى از مردم را بوسيله برخى [ديگر] دفع نمىكرد، حتماً زمين تباه مىگشت. و ليكن خدا نسبت به جهانيان، داراى بخشش است. (251) آن [ها] آيات خداست كه آن را به حقّ، بر تو مىخوانيم؛ و قطعاً تو از [جمله] فرستادگانى. (252)