(لقمان گفت:) اى پسركم! در حقيقت اگر آن (كردارتو) هموزن دانهاى از سپندان باشد، و در صخرهاى يا در آسمانها يا در زمين قرار گيرد، خدا آن را (براى حساب) مى آورد؛ [چرا] كه خدا لطيفِ آگاه است. (16) اى پسركم! نماز را برپا دار، و به [كار] پسنديده فرمانده و از [كار] ناپسند منعكن؛ و در برابر آنچه (از مشكلات) كه به تو مىرسد، شكيبا باش؛ كه اين [حاكى] از تصميم استوار (شما در) كارهاست. (17) و از مردم (با تكبّر) رخ برمَتاب؛ و در زمين با سرمستى و تكبّر راه مرو، [چرا] كه خدا هيچ متكبّر خيال پردازِ فخر فروشى را دوست ندارد! (18) و در راه رفتنت، مُعتدل باش؛ و صدايت را فروكاه؛ [چرا] كه مسلماً ناپسندترين صداها، صداى الاغهاست! (19) آيا نظر نكردهايد، كه خدا (منافع) آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمين است مسخّر شما ساخت، و نعمتهايش را آشكارا و پنهانى بر شما گسترده و تمام كرد؟! و [لى] از ميان مردم كسى است كه بدون هيچ دانش و هيچ رهنمود و هيچ كتاب روشنى بخش، در باره خدا مجادله مىكند. (20) و هنگامى كه به آنان گفته شود:» آنچه را خدا فروفرستاده است، پيروى كنيد. «مىگويند:» بلكه آنچه پدرانمان را برآن يافتهايم پيروى مى كنيم. «و آيا (آنان را پيروى مىكنند) اگر چه شيطان آنان را همواره به عذاب شعله فروزان (آتش) فراخواند؟! (21) و كسى كه چهره [وجود] ش را تسليم خدا كند در حالى كه او نيكوكارست، پس قطعاً به دستاويزى استوار تمسّك جسته است؛ و فرجام همه كارها فقط به سوى خداست. (22) و كسى كه كفر ورزد، پس كفر او، تو را اندوهگين نسازد؛ (زيرا) بازگشتشان تنها به سوى ماست، و آنان را از آنچه انجام دادهاند، خبر مىدهيم؛ [چرا] كه خدا به (اسرار) درون سينهها داناست. (23)