(منافقان) مىپندارند كه (لشكريان) حزبها نرفتهاند؛ و اگر (بار ديگر سپاه) حزبها بيايند، آرزو مىكنند كه آنان در ميان اعراب، باديه نشين بودند، در حالى كه از خبرهاى بزرگ شما مىپرسيدند؛ و اگر (بر فرض) در ميان شما بودند، جز اندكى پيكار نمىكردند. (20) بيقين براى شما در (روش) فرستاده خدا، (الگويى براى) پيروى نيكوست! براى كسانى كه اميد به خدا و روز بازپسين دارند و خدا را بسيار ياد مىكنند. (21) و هنگامى كه مؤمنان (لشكريان) حزبها را ديدند گفتند:» اين چيزى است كه خدا و فرستادهاش به ما وعده دادهاند، و خدا و فرستادهاش راست گفتهاند. «و (اين مطلب) جز بر ايمان و تسليم آنان نيفزود. (22) از ميان مؤمنان مردانى هستند كه به آنچه با خدا بر (اساس) آن پيمان بستهاند صادقانه (وفا) كردهاند؛ و از آنان كسى است كه پيمانش را به پايان رسانده (و به شهادت رسيده)؛ و از آنان كسى است كه منتظر است و هيچ تغييرى (در پيمان خود) نداده است. (23) تا خدا راستگويان را بخاطر راستىشان پاداش دهد. و اگر بخواهد منافقان را عذاب مىكند يا توبه آنان را مىپذيرد؛ [چرا] كه خدا بسيار آمرزنده مهرورز است. (24) و خدا كسانى را كه كفر ورزيدند با خشمشان بازگرداند در حالى كه به هيچ (مال) نيكى نرسيدهاند؛ و خدا مؤمنان را از جنگ بسندگى كرد، و خدا نيرومندى شكستناپذير است. (25) و (خدا) كسانى از اهل كتاب (يهود) را كه از آن (مشرك) ان پشتيبانى كردند از قلعههايشان فرو آورد و در دلهايشان وحشت افكند؛ در حالى كه دستهاى را مىكشتيد و دستهاى را اسير مىكرديد. (26)