و اگر در سفر هستيد، و هيچ نويسندهاى نيافتيد، پس گرو گرفته شده (وثيقه) است. و اگر برخى از شما به برخى [ديگر] اطمينان كرد، پس بايد كسى كه امين شمرده شده (و بدون وثيقه، چيزى از ديگرى گرفته)، امانت (و بدهى) وى را بپردازد. و بايد [خود را] از [عذاب] خدايى كه پروردگار اوست، حفظ كند. و گواهى را پنهان نكنيد. و هر كس آن را پنهان كند، پس در حقيقت او دلش گناهكار است. و خدا، به آنچه انجام مىدهيد، داناست. (283) آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است، فقط از آن خداست. و اگر آنچه در دلهايتان هست، آشكار سازيد يا پنهانش كنيد، خدا شما را بر طبق آن، محاسبه مىكند. و هر كس را (شايسته بداند و) بخواهد، مىبخشد؛ و هر كس را (مستحق بداند و) بخواهد، مجازات مىكند. و خدا بر هر چيزى تواناست. (284) فرستاده (خدا)، به آنچه از طرف پروردگارش به سوى او فرو فرستاده شده، ايمان آورده است؛ و مؤمنان همگى، به خدا و فرشتگانش و كتابهاى او و فرستادگانش، ايمان آوردهاند؛ (در حالى كه مىگويند:) در ميان هيچ يك از فرستادگانش، فرق نمىگذاريم. و (مؤمنان) گفتند:» شنيديم و اطاعت كرديم. [اى] پروردگار ما! آمرزشت را [خواستاريم]؛ و فرجام (همه) فقط به سوى توست. « (285) خدا هيچ كس را، جز به اندازه تواناييش، تكليف نمىكند. آنچه (از خوبى) بدست آورد، فقط به سود اوست. و آنچه (از بدى) بدست آورد فقط به زيان اوست. (مؤمنان مىگويند: اى) پروردگار ما! اگر فراموش كرديم يا خطا نموديم، ما را بازخواست مكن. [اى] پروردگار ما! و تكليف سنگينى بر ما قرار مده، همچنان كه آن را بر كسانى كه پيش از ما بودند، قرار دادى. [اى] پروردگار ما! و آنچه كه هيچ طاقت آن را نداريم، بر ما مقرّر مدار؛ و ما را ببخش؛ و ما را بيامرز و بر ما رحمت آور. تو سرپرست مايى، پس ما را بر گروه كافران، پيروز گردان. (286)