4- سورة النساء به نام خداى گسترده مهرِ مهرورز اى مردم! [خودتان را] از [عذاب] پروردگارتان حفظ كنيد، (همان) كسى كه شما را از يك شخص آفريد؛ و از او همسرش را آفريد، و از آن دو، مردان و زنان فراوانى منتشر ساخت. و [خودتان را] از [عذاب] خدايى كه به (نام) او از همديگر درخواست مىكنيد، حفظ كنيد. و [خودتان را از ضرر قطع رابطه با] خويشاوندان [حفظ كنيد، چرا] كه خدا همواره بر شما نگهبان است. (1) و اموال يتيمان را به آنان بدهيد؛ و (مال) پليد را، با (مال) پاكِ [نيكو] عوض نَكنيد؛ و اموالِ آنان را همراه اموالتان نخوريد، [چرا] كه اين گناهى بزرگ است! (2) و اگر مىترسيد كه دادگرى را، در (مورد ازدواج دختران) يتيم رعايت نكنيد، پس آنچه از زنان، دلخواهتان است، دو دو و (يا) سه سه و (يا) چهار چهار، به زنى بگيريد. و اگر مىترسيد عدالت را رعايت نكنيد، پس (به) يك (همسر)، يا آنچه (از كنيزان) مالك شدهايد، (اكتفا كنيد.) اين [كار]، به (عيالوار نشدن و ستم نكردن و) منحرف نشدن نزديكتر است. (3) و مَهريههاى زنان را (به عنوان هديه يا) بدهى به آنان بپردازيد؛ و اگر به ميل خودشان چيزى از آن را به شما [ببخشند]، آن را گوارا (و پاك و) دلچسب بخوريد. (4) اموالتان را، كه خدا (وسيله) قِوامِ (زندگى) شما قرار داده، به سبكسران مَدهيد؛ و [لى] از (فوايد) آن، به آنها روزى دهيد؛ و لباس بر آنان بپوشانيد و با آنان سخنى پسنديده بگوييد. (5) و يتيمان را بيازماييد تا وقتى به (سن) ازدواج برسند، پس اگر از آنان هدايت (و رشد فكرى و تجربى) يافتيد، پس اموالشان را به آنان بدهيد. و آن را [از بيم آنكه مبادا] بزرگ شوند، با زيادهروى و شتاب مَخوريد. و هر كس كه توانگر است، پس بايد (از گرفتن اجرت سرپرستى) خوددارى كند؛ و كسى كه نيازمند است، پس بطور پسنديده (مطابق عرف از آن مال) بخورد. و هر گاه كه اموالشان را به آنان باز مىگردانيد، پس بر ايشان گواه بگيريد؛ و حسابرسىِ خدا كافى است. (6)