و از خدا آمرزش بخواه؛ [چرا] كه خدا، بسيار آمرزنده مهرورز است. (106) و از كسانى كه به خودشان خيانت كردند، دفاع مكن؛ [چرا] كه خدا هر كسى را كه خيانت پيشه گنهكار باشد، دوست ندارد. (107) (خيانتكاران، زشتكارىِ خود را) از مردم پنهان مىدارند، و [لى] از خدا پنهان نمىدارند؛ در حالى كه او (خدا) با آنان بود، وقتى كه شبانه تدبير مىكردند (در مورد) سخنى كه [خدا بدان] راضى نبود؛ و خدا به آنچه انجام مىدهند، احاطه دارد. (108) هان، شما همانها هستيد، كه در زندگى پست (دنيا)، از آنان دفاع كرديد؛ پس چه كسى روز رستاخيز [در برابر] خدا از آنان دفاع خواهد كرد؟! بلكه چه كسى حمايتگر آنان خواهد بود؟! (109) و هر كس [كار] بدى انجام دهد، يا بر خويشتن ستم كند، سپس از خدا آمرزش بخواهد، خدا را بسيار آمرزنده مهرورز خواهد يافت. (110) و هر كس كه گناهى كسب كند، پس فقط آن را به زيان خودش كسب كرده است؛ و خدا داناى فرزانه است. (111) و هر كس خطا يا گناهى فراهم آورد سپس آن را، به بىگناهى نسبت دهد، پس بيقين [بارِ] تهمت و گناه آشكارى بر دوش گرفته است. (112) اگر بخشش خدا و رحمتش بر تو نبود، حتماً دستهاى از آن (خيانتكاران يا منافق) ان آهنگ داشتند، كه تو را گمراه كنند؛ و [لى] جز خودشان را گمراه نمىكنند؛ و هيچ گونه زيانى به تو نمىرسانند. و خدا، كتاب و حكمت بر تو فرو فرستاد، و آنچه را نمىدانستهاى به تو آموخت، و بخشش خدا بر تو بزرگ بوده است. (113)