نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 137

نهج‌البلاغه: خطبه 137

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ فى مَعنى طَلحةَ و الزُّبيرِ}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:از سخنان آن حضرت است درباره طلحه و زبیر}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اللّهِ ما اَنْكَرُوا عَلَىَّ مُنْكَراً، وَ لا جَعَلُوا بَيْنى وَ بَيْنَهُمْ نَصَفاً،}}

به خدا قسم نتوانستند گناهى را به من نسبت دهند، و بین من و خودشان انصاف ندادند،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اِنَّهُمْ لَيَطْلُبُونَ حَقّاً هُمْ تَرَكُوهُ، وَ دَماً هُمْ سَفَكُوهُ. }}

اینان حقّى را مى خواهد که خود ترک کردند، و خونى را مى طلبند که خود ریختند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: فَاِنْ كُنْتُ شَريكَهُمْ فيهِ فَاِنَّ لَهُمْ نَصيبَهُمْ مِنْهُ،}}

اگر در ریختن آن خون همدستشان بودم آنان نیز نصیب داشتند

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَ اِنْ كانُوا وَلُوهُ دُونى فَما الطَّلِبَةُ اِلاّ قِبَلَهُمْ،}}

و اگر من در کار نبودم و کار دست خودشان بود پس باید از خودشان خونخواهى کنند،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَ اِنَّ اَوَّلَ عَدْلِهِمْ لَلْحُكْمُ عَلى اَنْفُسِهِمْ.}}

و نخستین عدل آنان در حکم این است که علیه خود حکم کنند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اِنَّ مَعى لَبَصيرَتى، ما لَبَسْتُ وَ لا لُبِسَ عَلَىَّ.}}

قطعاً مرا در کار خود بصیرت است، مسأله اى را بر کسى مشتبه نکرده و هیچ امرى هم بر من مشتبه نیست.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اِنَّها لَلْفِئَةُ الْباغِيَةُ فيهَا الْحَمَأُ وَالْحُمَةُ، وَالشُّبْهَةُ الْمُغْدِفَةُ.}}

اینان همان قوم ستمکارند که در میانشان لجن و زهر عقرب و شبهه تاریک است.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اِنَّ الاَْمْرَ لَواضِحٌ، وَ قَدْ زاحَ الْباطِلُ عَنْ نِصابِهِ، وَ انْقَطَعَ لِسانُهُ عَنْ شَغَبِهِ. }}

و قطعاً حق روشن است، و باطل از ریشه برطرف شده، و زبانش از تحریک بریده.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ ايْمُ اللّهِ لاَُفْرِطَنَّ لَهُمْ حَوْضاً اَنَا ماتِحُهُ،}}

به خدا قسم براى آنان حوضى را پر خواهم کرد که آب آن را خودم خواهم کشید،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:لا يَصْدُرُونَ عَنْهُ بِرِىٍّ، وَ لا يَعُبُّونَ بَعْدَهُ فى حَسْى.}}

آنان از آن حوض سیراب بیرون نشونـد، و جاى دیگر هم آب نخواهند خـورد.

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:مِنْـهُ}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:از این سخن است}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج:فَاَقْبَلْتُمْ اِلَىَّ اِقْبالَ الْعُوذِ الْمَطافيلِ عَلى اَوْلادِها، تَقُولُونَ:}}

براى بیعت با من مانند شترهاى ماده اى که به جانب بچه هاى خود روند روى آوردید، فریاد مى زدید:

<hr class="aye-hr">
{{نهج:الْبَيْعَةَ الْبَيْعَةَ. قَبَضْتُ كَفّى فَبَسَطْتُمُوها، وَ نازَعْتُكُمْ يَدى فَجَذَبْتُمُوها.}}

بیعت بیعت! دستم را بستم باز کردید، دستم را عقب بردم کشیدید.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:اللّهُمَّ اِنَّهُما قَطَعانى وَ ظَلَمانى، وَ نَكَثا بَيْعَتى، وَ اَلَبَّا النّاسَ عَلَىَّ. }}

خدایا، طلحه و زبیر با من قطع رحم کردند و بر من ستم روا داشتند، و بیعتم را شکستند، و مردم را بر من شوراندند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:فَاحْلُلْ ما عَقَدا، وَ لا تُحْكِمْ لَهُما ما اَبْرَما، }}

پس آنچه را ایشان بسته اند بگشا، و آنچه را تابیده اند محکم مکن،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَ اَرِهِمَا الْمَساءَةَ فيما اَمَّلا وَ عَمِلا. وَ لَقَدِ اسْتَثَبْتُهُما قَبْلَ الْقِتالِ، }}

و براى آنان در آنچه آرزو کردند و به اجرا گذاشتند بدى ارائه کن. من پیش از جنگ توبه آنان را خواستم،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَاسْتَأْنَيْتُ بِهِما اَمامَ الْوِقاعِ، فَغَمَطَا النِّعْمَةَ، وَ رَدَّا الْعافِيَةَ.}}

و پیش از حادثه انتظار بازگشتشان را کشیدم، ولى آنان نعمت را خوار شمردند، و عافیت را ردّ کردند.

نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 137