نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 142

نهج‌البلاغه: خطبه 142

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:از سخنان آن حضرت است درباره نیکى به نااهل}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ لَيْسَ لِواضِعِ الْمَعْرُوفِ فى غَيْرِ حَقِّهِ وَ عِنْدَ غَيْرِ اَهْلِهِ مِنَ الْحَظِّ}}

براى کسى که احسان را در غیر محلّش و در دست غیر مستحقّش قرار دهد

<hr class="aye-hr">
{{نهج:فيما اَتى اِلاّ مَحْمَدَةُ اللِّئامِ، وَ ثَناءُ الاَْشْرارِ، وَ مَقالَةُ الْجُهّالِ، }}

سودى جز ستایش مردم پست، و تعریف اشرار، و گفتار جاهلان نیست،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: مادامَ مُنْعِماً عَلَيْهِمْ: ما اَجْوَدَ يَدَهُ! وَ هُوَ عَنْ ذاتِ اللّهِ بَخيلٌ.}}

آن هم تا وقتى که به آنان احسان مى کند، مى گویند: عجب دست بخشنده اى دارد! در حالى که این شخص از احسان در راه خدا بخیل است.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:فَمَنْ آتاهُ اللّهُ مالاً فَلْيَصِلْ بِهِ الْقَرابَةَ، وَلْيُحْسِنُ مِنْهُ الضِّيافَةَ،}}

کسى که خداوند مالى به او عنایت کرد باید به اقوامش کمک کند، مهمانىِ شایسته اى برگزار نماید،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَلْيَفُكَّ بِهِ الاَْسيرَ وَالْعانِىَ، وَلْيُعْطِ مِنْهُ الْفَقيرَ وَالْغارِمَ، }}

اسیر و گرفتار را آزاد کند، به فقیر و بدهکار ببخشد،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَلْيَصْبِرْ نَفْسَهُ عَلَى الْحُقُوقِ وَ النَّوائِبِ ابْتِغاءَ الثَّوابِ،}}

و بر اداى حقوق واجبه و حوادث و بلاها جهت درخواست ثواب الهى شکیبایى ورزد،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: فَاِنَّ فَوْزاً بِهذِهِ الْخِصالِ شَرَفُ مَكارِمِ الدُّنْيا، وَ دَرْكَ فَضائِلِ الاْخِرَةِ اِنْ شاءَ اللّهُ.}}

زیرا بدون تردید دستیابى به این خصلتها شرف و کرامت در دنیا، و دستیابى به فضائل آخرت است اگر خدا بخواهد.

نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 142