نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 157

نهج‌البلاغه: خطبه 157

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:از خطبه هاى آن حضرت است درباره پیامبر و قرآن، و دولت بنى امیّه}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج:اَرْسَلَهُ عَلى حينِ فَتْرَة مِنَ الرُّسُلِ، وَ طُولِ هَجْعَة مِنَ الاُْمَمِ،}}

او را در عصرى به رسالت برانگیخت که خالى از پیامبران بود، و خواب گران ملل عالم طولانى شده بود،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَانْتِقاض مِنَ الْمُبْرَمِ. فَجاءَهُمْ بِتَصْديقِ الَّذى بَيْنَ يَدَيْهِ، وَالنُّورِ الْمُقْتَدى بِهِ.}}

و رشته محکم دین گسیخته بود. پس او با کتابى که تصدیق کننده حقایق کتب آسمانى بود، و نورى که باید از آن پیروى شود به جانب مردم آمد.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: ذلِكَ الْقُرْآنُ فَاسْتَنْطِقُوهُ وَ لَنْ يَنْطِقَ،}}

آن نور قرآن است،آن را به سخن آرید، ولى هرگز سخن نمى گوید،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَلكِنْ اُخْبِرُكُمْ عَنْهُ: اَلا اِنَّ فيهِ عِلْمَ ما يَأْتى، }}

امّا من شما را از آن خبر مى دهم: آگاه باشید که دانش آنچه مى آید،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَالْحَديثَ عَنِ الْماضى، وَ دَواءَ دائِكُمْ، وَ نَظْمَ ما بَيْنَكُمْ.}}

و خبر آنچه که در عالم گذشت، و درمان دردهاى شما، و مقررات نظم دهنده زندگیتان در این کتاب است.

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:مِنْـها}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:از این خطبه است}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج:فَعِنْدَ ذلِكَ لايَبْقى بَيْتُ مَدَر وَ لا وَبَر اِلاّ وَ اَدْخَلَهُ الظَّلَمَةُ تَرْحَةً، وَ اَوْلَجُوا فيهِ نِقْمَةً.}}

در روزگار بنى امیه خانه اى در شهر و چادرى در بیابان باقى نماند مگر اینکه ستمگران غم و اندوه و رنج و گرفتارى وارد آن کنند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: فَيَوْمَئِذ لايَبْقى لَهُمْ فِى السَّماءِ عاذِرٌ، وَ لا فِى الاَْرْضِ ناصِرٌ.}}

در آن زمان عذرخواهى در آسمان، و یاورى در زمین براى آنان نماند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: اَصْفَيْتُمْ بِالاَْمْرِ غَيْرَ اَهْلِهِ، وَ اَوْرَدْتُمُوهُ غَيْرَ مَوْرِدِهِ.
}}

شما حکومت را به غیر اهلش سپردید، و آن را در غیر جایش قرار دادید.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ سَيَنْتَقِمُ اللّهُ مِمَّنْ ظَلَمَ، مَأْكَلاً بِمأْكَل،}}

و خداوند از آنان که ستم کردند به زودى انتقام گیرد: خوردنى را به خوردنى،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ مَشْرَباً بِمَشْرَب، مِنْ مَطاعِمِ الْعَلْقَمِ، }}

و نوشیدنى را به نوشیدنى، در برابر هر لقمه لذیذ لقمه اى تلخ،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ مَشارِبِ الصَّبِرِ وَالْمَقِرِ، وَ لِباسِ شِعارِ الْخَوْفِ، وَ دِثارِ السَّيْفِ.
}}

و در برابر هر شربت شیرین جامى تلخ و زهرآلود، از درون در وحشت، و از بیرون در معرض شمشیر تیز.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اِنَّما هُمْ مَطايا الْخَطيئاتِ، وَ زَوامِلُ الاْثامِ. }}

اینان مرکبهاى معاصى، و شتران بارکش گناهانند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:فَاُقْسِمُ ثُمَّ اُقْسِمُ، لَتَنْخَمَنَّها اُمَيَّةُ مِنْ بَعْدى كَما تُلْفَظُ النُّخامَةُ، }}

سوگند به خدا، باز هم سوگند به خدا، که بنى امیّه پس از من خلافت را همچون خلط سینه بیرون اندازند،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:ثُمَّ لاتَذوقُها وَ لا تَطْعَمُ بِطَعْمِها اَبداً مـا كَــرَّ الْجَــديــدانِ .}}

و پس از آن تا شب و روز برقرار است از شربت حکومت نچشند و هرگز طعمش را درنیابند.

نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 157