نام کتاب : BOK29721 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 184
تنها پيش خوبان عزيزند بلكه پيش بدان نيز محبوبند. اين همان «فطرت» است كه قرآن فرمود: {/فِطْرَتَ اَللََّهِ اَلَّتِي فَطَرَ اَلنََّاسَ عَلَيْهََا[1]/} كشش انسان به طرف خوبيهاست. ياد خدا بودن شامل همه اعضاى بدن مىباشد. اگر انسان با زبان خود «سبحان الله» بگويد، خوب است امّا نيكو است كه همهء اعضاء بدن به ياد خدا باشد. يعنى چشم گناه نكند و گوش مواظب باشد كه حرام نشنود. پس چه فايده دارد براى كسى كه با زبان ذكر خدا مىگويد امّا اندام ديگر او گناه مىكند؟ انسان وقتى به ياد خداست، در نزد خدا محبوبتر است، {/بَلِ اَلْإِنْسََانُ عَلىََ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ [2]/} خوش به سعادت كسى كه به ياد خداست. منظور از ياد خدا بودن، نماز خواند نيست. پيامبر (ص) فرمود: چه بسيار افرادى كه نماز كم مىخوانند و روزه كم مىگيرند، اما به ياد خدا هستند. نماز خير العمل است امّا آنچه بيشتر به انسان بها مىدهد، توجه به خدا داشتن است. شما عزيزان طلبه و روحانى بايد ببينيد خدا از شما چه مىخواهد. پروردگار عالم مىفرمايد: آنرا مىخواهم كه امام زمان مىخواهد. پس بنگريد كه نماينده من چه انتظارى از شما دارد. آيا كتاب نفس خودتان را مطالعه كردهايد؟ آيا روحانى بودن