نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 280
«فَاما الَّتِي فِي الدُّنْيَا فَيَذْهَبُ بِالْبَهَاءِ» يكى اينكه عمل زشت زنا، بهاء انسان را از بين مىبرد. وقار و صلابت و اُبهت و شخصيت را نابود مىكند. نورانيت را از چهره مىگيرد. خداوند در صورت مؤمن چه بهائى قرار داده كه عمل زنا آن را از بين مىبرد؟
در روايات آمده است كه چند عمل است كه بهاء را از بين مىبرند. يكى همين زنا است كه عمل حرام است. اگر خداى ناخواسته كسى اين عمل حرام را مبتلا شود، نورانيت صورتش از بين مىرود. يكى هم تند راه رفتن است. حضرت(ص) مىفرمايد: هيچ وقت تند راه نرويد. اينطور راه رفتن انسان را از بهاء و آبرو مىاندازد. نورانيت را از بين مىبرد. واقعاً هم اينطور است. انسان بايد خيلى سنگين راه برود. مؤمن بايد با وقار باشد. حركت تند، راه رفتن تند، فرد را سبك مىكند. بهاء انسان را مىبرد.
يكى هم كثرت مزاح است يعنى اگر انسان زياد شوخى كند، آن نورانيت صورت و هيبت و وقار از بين مىرود. حضرت(ص) مىفرمايد: مزاح نكنيد. هيچ وقت شوخى نكنيد. شوخى شخصيت فرد را كوچك مىكند. بعضى از طلبه ها خيلى با هم شوخى مىكنند. فكر نمىكنم كار درستى باشد.
يك موقع انسان قصّه و داستان و يا تاريخى كه در آن قطعه خوشحال كننده اى وجود دارد را براى ديگران بيان مىكند و آنها را خوشحال مىكند، اين كار در روايات ممدوح است. روايت داريم كه رسول خدا(ص) فرمودند: «مَنْ سَرَّ مُؤْمِناً فَقَدْ سَرَّنِي وَ مَنْ سَرَّنِي فَقَدْ سَرَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ»[1] خوب است مؤمن، مؤمن ديگر را شاد كند و خوشحالش نمايد. اين خيلى پسنديده است كه انسان مؤمنى را مسرور