نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 306
يكى از نكات مهم كه خيلى مورد توجّه است همين عبارت حضرت(ص) است كه مىفرمايد اگر خداى ناخواسته خانوادههاى نزديك شما مخصوصاً برادر، خواهر، خواهرزاده و يا برادرزادههاى شما، آنهايى كه جنبه رَحِمى با شما دارند محتاج باشند و دستشان تهى باشد صدقههاى شما ديگر خاصيت خود را از دست مىدهند مگر اين كه اوّل به آنها رسيدگى كنيد. اين خيلى مسأله مهمّى است. ممكن است در خيلى از جاها به افراد خدمت كنيم، در كار مساجد كمك كنيم، براى اموات خيرات كنيم و خيلى آدم خيرى باشيم امّا به اين مهم توجّه نداشته باشيم. حالا كه مىخواهيم خيرات كنيم اوّل به نزديكانمان توجّه كنيم، آنها حقّ بزرگى گردن ما دارند تا جايى كه آقايان گفته اند: درجه نازله ورثه، ذى رحم است. خيلى عجيب است. اين مطلب را در شرح لمعه خوانده ايم و در اخبار هم داريم حتّى حضرت(ص) مىفرمايد: وقت مُردنتان نسبت به خويشان خود نيز وصيت كنيد كه به آنها نيز رسيدگى شود. مىفرمايد: {/(لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبينَ)[1]/} وصيت كنيد، اگر چيزى داريد علاوه بر والدين به خويشاوندان هم بدهيد.
امام(ع) مىفرمايد منظور از(وَ الْأَقْرَبينَ) فقط وارث بلا واسطه نيست بلكه آنهايى هم كه وارث نيستند را شامل مىشود. شهيد(رحمه الله) در شرح لمعه مىگويد حتّى جدّ و جدّه را هم دعوت كنيد و مالى را در اختيار او بگذاريد گر چه با بودن پدر و مادر، جدّ و جدّه ارث نمىبرند و آنها در مراحل بعدى قرار دارند ولى حضرت(ص) مىفرمايد براى جدّ و جدّه هم وصيت كنيد و يا اينكه وصيتى براى خواهر و برادرتان كنيد كه از مال شما به آنها هم چيزى بدهند. اين عبارت چه چيزى را مىخواهد به ما برساند؟ معلوم مىشود كه در حال ممات هم بايد به ياد آنها باشيم چه رسد در حال زنده بودن.