و [لى مردم سَبأ] گفتند:» [اى] پروردگار ما! ميان سفرهاى ما دورى افكن. «و به خودشان ستم كردند؛ و آنان را خبرهاى (عبرت آموز) گردانيديم، و آنان را كاملًا متلاشى كرديم. قطعاً در اين (ماجرا) نشانههاى (عبرت آموزى) براى هر بسيار شكيباى بسيار سپاسگزار است. (19) و بيقين، ابليس گمانش را درباره آنان راست يافت، و جز دستهاى از مؤمنان (همگى) از او پيروى كردند. (20) و براى او (ابليس) هيچ تسلّطى بر آنان نبود؛ جز اينكه كسى را كه به آخرت ايمان مى آورد از كسى كه وى در مورد آن شك دارد، معلوم داريم؛ و پرودگارت بر هر چيز نگهبان است. (21) بگو:» كسانى را بخوانيد كه غير از خدا (معبود خود) مى پنداريد. (آنان) هموزن ذرّهاى در آسمانها و زمين مالك نيستند، و براى آنان در (آفرينش) آن دو هيچ شركتى نيست، و براى او (خدا) از ميان آنان هيچ پشتيبانى نيست. (22) و شفاعت در نزد او سودى ندارد جز براى كسى كه (خدا) برايش رخصت دهد. تا هنگامى كه وحشت از دلهايشان برطرف شود، (به همديگر) مىگويند:» پروردگارتان چه فرمود؟ «مىگويند:» حق را (بيان كرد،) و او بلند مرتبه [و] بزرگ است. « (23) بگو:» چه كسى شما را از آسمان ها و زمين» روزى «مىدهد؟ «بگو:» خدا! و قطعاً ما، يا شما بر هدايت يا در گمراهى آشكارى هستيم. « (24) بگو:» (شما) از آنچه (ما) خلاف كرديم پرسيده نمىشويد، و (ما) از آنچه (شما) انجام مىدهيد پرسش نمىشويم. « (25) بگو:» پروردگار مان بين ما (و شما) جمع مى كند، سپس در ميان ما به حق (داورى مى كند و مشكل ما را) مىگشايد؛ و او (داورى) گشاينده [و] داناست. « (26)