(همان) كسى كه از بخشش خود ما را در سراى ماندنى جاى داد؛ در حالى كه در آنجا هيچ رنج (جسمى) به ما نمىرسد، و (نيز) در آنجا هيچ خستگى (روحى) به ما نمىرسد. « (35) و كسانى كه كفر ورزيدند، آتش جهنّم براى آنهاست؛ (حكمِ) پايان (عمر) شان داده نمىشود تا بميرند، و عذاب آن (جهنّم) از آنان كاسته نمىشود؛ اين گونه هر (انسان) بسيار ناسپاس را كيفر مىدهيم. (36) و آن (دوزخي) ان در آنجا فرياد مىزنند:» [اى] پروردگار ما! ما را بيرون آور تا [كار] شايستهاى انجام دهيم غير از آنچه همواره انجام مىداديم «. و (در پاسخ به آنان گفته مىشود:) آيا شما را چندان عمر نداديم كه هر كس تذكّرپذير است در آن (مدّت) متذكّر شود، و هشدارگر (ى از پيامبران) به سراغ شما نيامد؟! پس (عذاب را) بچشيد و هيچ ياورى براى ستمكاران نيست! (37) در حقيقت خدا داناى نهان آسمانها و زمين است كه او به (اسرار) درون سينهها داناست. (38) او كسى است كه شما را جانشينانى در زمين قرارداد؛ و هر كس كفر ورزد، كفرش بر [زيان] اوست، و كافران را كفرشان در نزد پروردگار آنان جز كنيه نمىافزايد، و (نيز) كفرشان جز زيان بر كافران نمىافزايد. (39) بگو:» به من بنمايانيد، آيا به نظر شما (معبودان و) شريكانتان كه جز خدا مىخوانيد (و مىپرستيد) چه چيزى از زمين را آفريدهاند، بلكه آيا آنان شركتى در (آفرينش و مالكيت) آسمانها داشتهاند؟! بلكه آيا به آنان كتابى دادهايم و آنان دليل روشنى از آن (براى شرك خود) دارند؟! «بلكه ستمكاران برخى آنان به برخى (ديگر) جز فريب، وعده نمىدهند. (40) در حقيقت خدا (أجرام) آسمانها و زمين را نگاه مىدارد تا مبادا (از مسير منحرف و) فنا شوند و اگر در (آستانه) فنا قرار گيرند، هيچ كس بعد از او آنها را نگاه نمىدارد؛ كه او بردبارى بسيار آمرزنده است. (41) و با شديدترين سوگندهايشان به خدا قسم خوردند كه اگر هشدارگرى (از پيامبران) به سراغ آنان آيد، قطعاً از هر يك از امتها (ى ديگر) رهيافتهتر شوند؛ و (لى) هنگامى كه هشدارگرى به سراغ آنان آمد جز نفرت بر آنان نيفزود. (42)