2- نامهایی در قرآن برای آن ذکر شده که با صامت مناسب نیست مانند تذکره ﴿وَ إِنَّهُ لَتَذْکِرَةٌ لِلْمُتَّقِینَ﴾(1) و ذکر ﴿إِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ وَ لِقَوْمِکَ﴾(2) و حدیث ﴿اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ﴾(3) و موعظة ﴿قَدْ جاءَتْکُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ﴾(4) و بیان ﴿هذا بَیانٌ لِلنَّاسِ﴾(5) و تبیان ﴿تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ ءٍ﴾(6) و قول فصل ﴿إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ﴾(7) و بشیر و نذیر ﴿قُرْآناً عَرَبِیًّا لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ * بَشِیراً وَ نَذِیراً﴾(8) و غیر اینها 3- لفظ قرآن که از مادّه قرائت است با صامت مناسبت ندارد 4- در خود تعبیر تناقض موجود است چه اگر کلام است صامت نیست و اگر صامت است کلام نیست 5- این تعبیر مناسب کتب انبیاء سلف است امّا با قرآن که الفاظ آن بقدرت کامله حق ایجاد و بواسطه جبریل امین بر قلب سید المرسلین صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم القاء گردید و حضرت بلسان خود بیان فرمود مناسبت ندارد و امّا راجع بائمه اطهار اگر مراد از کلام اللَّه ناطق شخص امام است که وی از مقوله الفاظ نیست و اگر بعنایت اینست که همه عالم کلام حق تبارک و تعالی میباشند باعتبار اینکه مظهر صفات و کمالات اویند این تعبیر اختصاص بائمه ندارد بلی آنان مظهر اتمّ و اکمل صفات الهی هستند، و اگر از کلام اللَّه ناطق بودن آنان بیانات و اوامر و نواهی ایشان است آنها هم بما از طریق کتاب و ضبط راویان اخبار و آثار رسیده است، مگر اینکه بگوئیم هر امامی نسبت بحاضرین زمان خود کلام اللَّه ناطق یعنی بیان کننده قرآن مجید بطور شفاهی است

(1) سوره الحاقه آیه 48

(2) سوره زخرف آیه 44

(3) سوره زمر آیه 23

(4) سوره یونس آیه 57

(5) سوره آل عمران آیه 138

(6) سوره نحل آیه 89

(7) سوره طارق آیه 13

(8) سوره فصلت آیه 3-4