سوره البقرة (2): آیه 3 ...

اشاره

﴿الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ یُنْفِقُونَ﴾ (3)

(کسانی که به پنهانی ایمان میآورند و نماز را بپا میدارند و از آنچه روزی آنها نموده ایم انفاق میکنند) ﴿الّذین﴾ از موصولات است و در محلّ اعراب آن خلاف است بعضی در محلّ رفع گفته اند به اینکه خبر باشد برای مبتداء محذوف یعنی «هم الّذین» و یا مبتداء و خبرش جمله ﴿أُولئِکَ عَلی هُدیً مِنْ رَبِّهِمْ﴾ باشد و بعضی در محلّ نصب بنا بر اینکه مفعول فعل محذوف «اعنی» و بعضی در محلّ جرّ بنا بر اینکه صفت «المتّقین» باشد و ظاهر همین قول اخیر است ﴿یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ﴾ کلام درباره ایمان در چند مقام است:

(مقام اول در معنی ایمان از حیث لغت و شرع)

ایمان در لغت بچند معنی استعمال شده:

1- تصدیق چنانچه در قرآن میفرماید ﴿وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنا وَ لَوْ کُنَّا صادِقِینَ﴾ (1) پسران یعقوب بوی گفتند (و تو تصدیق نمیکنی سخن ما را اگر چه ما راستگو باشیم)

2- وثوق و اعتماد، چنانچه ایمان در این آیه به این معنی تفسیر شده ﴿الَّذِینَ آمَنُوا بِآیاتِنا وَ کانُوا مُسْلِمِینَ﴾ (2)

3- امان و زنهار دادن از امن ضدّ خوف ﴿أَ فَأَمِنُوا مَکْرَ اللَّهِ فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ﴾ (3) و بحسب شرع در معنی ایمان بین طوایف مسلمین اختلاف بسیار است بعضی ایمان را همان عقیده قلبی که تصدیق بجنان باشد دانسته و برخی اقرار بلسان را کافی

(1) سوره یوسف آیه 17

(2) سوره زخرف آیه 69

(3) سوره اعراف آیه 99