- تعلیق بدون اعتماد به اسناد قبل، در اسناد ذیلی کافی گاه دیده می شود، در این گونه اسناد که به عنوان ذکر سند جدید و گاه برای اشاره به اختلاف در نقل آمده. انقطاع در آغاز یا پایان سند و ابهام در مراد از اسناد بسیار است.

- در آغاز اسناد کافی ، گاه ضمایری بکار رفته که بطور طبیعی باید به نفر نخستین سند قبل باز گردد، ولی در موارد بسیاری ضمیر به وسط سند قبل بازگشته است که حاکی از مصدر کافی تلقی می گردد. فاصله افتادن بین ضمیر و مرجع آن در مواردی از کافی دیده شده است که نوعی اشتباه از مؤلف یا غلط از ناسخان بنظر می رسد.

- اشارات کافی با جملاتی همچون «بهذا الإسناد» معمولا در جایی است که نام پس از این عنوان در سند قبل بکار رفته باشد.

- عبارت «بإسناده» غالباً به معنای بهذا الإسناد می باشد.

- گاه کلینی در پایان روایت سند جدیدی برای روایت آورده با کلمۀ «مثله» بدان اشاره می کند.

- در کافی اسناد تحویلی بسیار دیده می شود، در این اسناد به جای عطف یک راوی به یک راوی، عطف دو طبقه راوی بر دو طبقه راوی یا عطف سه طبقه راوی بر سه طبقه راوی یا عطف یک طبقه راوی بر دو طبقه یا بالعکس یا. . . بکار رفته است.

- در اسناد تحویلی کافی ، نوعا در قسمت طریق به کتب، تحویل رخ داده و نام مؤلف کتاب مصدر پس از تحویل قرار گرفته است، یا پس از تحویل نام کسی قرار گرفته است که به اعتماد اجازۀ عامه به روایات وی در سند «تبدیل» رخ داده است.

- تحویل در اسناد کافی ، معمولا با قراینی چون «جمیعا» ، رفع اسم شناخته می گردد و بهترین و مؤثرترین روش برای شناخت اسناد تحویلی کافی ، مراجعه به سایر اسناد مشابه کتاب (و یا کتب دیگر) می باشد.

- مفاهیم تعلیق، تحویل، اضمار، اشاره در «اسناد ویژه» را در مقالی مستقلّ با ذکر مثال های متنوع روشن ساخته ایم، بحث از کیفیت شناخت این گونه اسناد و انواع مختلف آنها و قواعد مربوط به آنها در این مقال نمی گنجد.

ما تنها در اینجا به چند بحث لازم اشارتی گذرا می کنیم.