نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 97

نهج‌البلاغه : خطبه 97

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السّلامُ}}'''}}

{{تورفتگی:a:'''{{سرمه‌ای:از سخنان آن حضرت است در ستم بنى امیّه}}'''}}

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ اللّهِ لايَزالُونَ حَتّى لايَدَعُوا لِلّهِ مُحَرَّماً اِلاَّ اسْتَحَلُّوهُ،}}

به خدا قسم بنى امیه همواره ستم مى نمایند تا از حرامهاى خدا حرامى را باقى نگذارند مگر حلال کنند،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَلا عَقْداً اِلاّ حَلُّوهُ. وَ حَتّى لايَبْقى بَيْتُ مَدَر وَلا وَبَر اِلاّ دَخَلَهُ ظُلْمُهُمْ، }}

و پیمانى را رها ننمایند مگر بشکنند، و خانه اى از گل و خیمه اى از پشم نماند مگر اینکه ستمشان وارد آن شود،

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ نَزَلَ بِهِ عَيْثُهُمْ، وَ نَبا بِهِ سُوءُ رَعْيِهِمْ. وَحَتّى يَقُومَ الْباكِيانِ يَبْكِيانِ: }}

و فسادشان آن خانه را فرا گیرد، و بدى رفتارشان اهل آن را پراکنده کند. تا آنجا که دو دسته بگریند:

<hr class="aye-hr">
{{نهج:باك يَبْكى لِدينِهِ، وَ باك يَبْكى لِدُنْياهُ. }}

مردمى بر دینشان، و مردمى بر دنیایشان.

<hr class="aye-hr">
{{نهج:وَ حَتّى تَكُونَ نُصْرَةُ اَحَدِكُمْ مِنْ اَحَدِهِمْ كَنُصْرَةِ الْعَبْدِ مِنْ سَيِّدِهِ،}}

کار به جایى رسد که دادخواهى یکى از شما از یکى از آنها همچون دادخواهى برده از ارباب شود،

<hr class="aye-hr">
{{نهج: اِذا شَهِدَ اَطاعَهُ،وَ اِذا غابَ اغْتابَهُ.
}}

که در حضور ارباب اطاعتش نماید،و در غیاب او بدگویى کند.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: وَ حَتّى يَكُونَ اَعْظَمَكُمْ فيها عَناءً اَحْسَنُكُمْ بِاللّهِ ظَنّاً.}}

و تا جایى که بزرگترین شما در آن حکومت در تحمل سختى و رنج کسى است که بیشترین حسن ظن را به خدا دارد.

<hr class="aye-hr">
{{نهج: فَاِنْ اَتاكُمُ اللّهُ بِعافِيَة فَاقْبَلُوا، وَ اِنِ ابْتُليتُمْ فَاصْبِرُوا، فَاِنَّ الْعاقِبَةَ لِلْمُتَّقينَ.}}

پس اگر خداوند عافیت عنایت کرد به دیده منّت دارید، و اگر دچار حادثه شدیدصبر پیشه کنید، که عاقبت از آنِ پرهیزکاران است.

نام کتاب : نهج البلاغه نویسنده : نهج البلاغه جلد : 1 صفحه : 97