12ـ آميزش در حالي که زن ومرد موهاي خود را با حنا رنگ‌آميزي نموده باشند. زيرا ممکن است فرزند حاصل از آن، مخنّث[1] شود. «إِنْ رُزِقْتَ وَلَداً كَانَ مُخَنَّثاً».[2]

13ـ هرگاه مرد با قصد ريبه و شهوت به زن نامحرم نگاه کند و سپس با زن خود آميزش نمايد. پيغمبر اکرم(صلي الله عليه وآله) فرموده است: فرزند حاصل از چنين آميزشي ممکن است مخنّث يا مؤنث و يا مخبّل (ديوانه) گردد.[3]

14ـ آميزش در حالت ايستاده، زيرا فرزند، به تعبير روايت بوّال مي‌شود، يعني شب ادراري پيدا مي‌کند. هم‌چنين از آميزش در زير درختي که داراي ثمره و ميوه است و در ساعات اوليّه شب و در زير نور خورشيد، بدون آن‌که زن و مرد مستور باشند، مذمّت گرديده است، زيرا چه بسا فرزند، جلّاد، آدم‌کش، جهنّمي يا ساحر مي‌گردد و دنيا را به جاي آخرت برمي‌گزيند.[4]

15ـ آميزش در حالي که مرد به عورت زن نگاه مي‌کند. پيغمبر اکرم(صلي الله عليه وآله) فرمود: ممکن است فرزند چنين آميزشي کور شود. «فَإِنَّ النَّظَرَ إِلَى الْفَرْجِ يُورِثُ الْعَمَى فِي الْوَلَدِ».[5]

هـ: حرمت آميزش در ايّام حيض

براي مرد جايز نيست در ايّام عادت ماهانه و حيض زن، آميزش نمايد و اگر با عمد و علم انجام دهد، فاسق مي‌شود. هم‌چنين بر زن حرام است در مقابل شوهر تمکين نمايد، مگر اين‌که پاک شود. اين حکم، اجماعي و مورد توافق فقها، اعمّ از شيعه[6] و اهل سنّت[7] است. قرآن کريم خطاب به پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) مي‌فرمايد: (وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْمَحِيضِ ۖ قُلْ هُوَ أَذًۭى فَٱعْتَزِلُوا۟ ٱلنِّسَآءَ فِى ٱلْمَحِيضِ ۖ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ)[8]. از تو دربارة خون حيض سؤال مي‌کنند. بگو: زيان‌بار و آلوده است. از اين رو در حالت قاعدگي، از زنان کناره‌گيري کنيد و با آن‌ها آميزش ننماييد، تا پاک شوند.

[1] . به مردي که خود را به شکل و حالت زنان در آورد و مانند آنان سخن بگويد و از خود نرمش نشان دهد، مخنّث گويند. مصباح المنير: 183.

[2] . وسائل الشيعة 20: 125، باب 61، من ابواب مقدمات النکاح، ح3.

[3] . علل الشرايع 2: 230، باب 289 ح5، الامالي: 662، مجلس 84، ح896.

[4] . دو منبع قبل و نيز من لا يحضره الفقيه 3: 411 ح1712.

[5] . وسائل الشيعة 20: 121 باب 59، من ابواب مقدمات النکاح، ح5، تهذيب الاحکام 7: 414، ح1656.

[6] . النهاية: 26، قواعد الاحکام 1: 216، جواهر الکلام 3: 225.

[7] . ابن عربي، احکام القرآن 1: 227، ابن قدامة، المغني 1: 314.

[8] . سوره بقره 2: 222.