«مَحيض» به معني عادت ماهيانه و «فَاعْتَزِلوُا» به معني اجتناب از آميزش است.[1] بنابراين جملة (فَٱعْتَزِلُوا۟ ٱلنِّسَآءَ فِى ٱلْمَحِيضِ) اين چنين معنا مي‌شود: از آميزش با زنان در ايّام عادت ماهيانه خود داري کنيد.

محقّق کرکي مي‌نويسد: «علماي اسلام بر اين مسأله، اجماع و توافق نظر دارند».[2] اين حکم در روايات نيز با صراحت بيان گرديده است. شخصي به نام فضل هاشمي مي‌گويد: از امام کاظم(عليه السلام) سؤال کردم، مردي با زنش در ايام عادت، مجامعت نموده است. فرمود: به درگاه خدا توبه نموده و تکرار ننمايد، گفتم آيا بايد تأديب شود؟ فرمود: حاکم اسلامي مي‌تواند تا بيست و پنج ضربه تازيانه (يک چهارم حدّ زاني) او را تأديب نمايد. «قَالَ يَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ لَا يَعُودُ قُلْتُ فَعَلَيْهِ أَدَبٌ قَالَ نَعَمْ خَمْسَةُ وَ عِشْرُونَ سَوْطاً رُبُعُ حَدِّ الزَّانِي».[3]

در روايات ديگري امام صادق‌(عليه السلام) از اجداد گرامي‌اش نقل مي‌کند که فرموده‌اند: بايد مرد از آميزش در ايام عادت ماهيانه پرهيز نمايد و اگر مجامعت نمود و حاصل آن فرزندي شد که مبتلا به مرض جذام يا برص (نوعي بيماري پوستي)[4] است، کسي غير از خود را ملامت ننمايد. اين جمله کنايه از اين است که مرد مقصر است. «فَإِنْ غَشِيَهَا فَخَرَجَ الْوَلَدُ مَجْذُوماً أَوْ أَبْرَصَ فَلَا يَلُومَنَّ إِلَّا نَفْسَهُ».[5]

هم‌چنين نقل شده، فرزندي سياه چهره را به حضور خليفه دوّم آوردند که پدرش او را از خود نفي مي‌نمود و مدعّي بود از او نيست. عُمر تصميم گرفت پدر را به جهت اتّهام بر مادر طفل، تعزير نمايد. در اين هنگام حضرت علي(عليه السلام) از آن مرد سؤال کرد آيا با مادر کودک در ايّام حيض مجامعت نمودي؟ آن مرد گفت: آري. حضرت فرمود: بدان جهت، فرزند، سياه چهره شده. «قَالَ(عليه السلام) لِذَلِكَ سَوَّدَهُ اللهُ فَقَالَ عُمَرُ لَوْ لَا عَلِيٌّ لَهَلَكَ عُمَرُ».[6]

[1] . مجمع البيان 2: 86، تفسير الکشّاف 1: 265، ابن عربي، احکام القرآن 1: 227.

[2] . جامع المقاصد 1: 320.

[3] . وسائل الشيعة 28: 378 باب 13، من ابواب بقية الحدود، ح2.

[4] . فرهنگ بزرگ سخن 2: 914.

[5] . وسائل الشيعة 2: 320 باب 24، من ابواب الحيض، ح10.

[6] . مستدرک الوسائل 2: 19 باب 19، من ابواب الحيض، ح9.