3. حرمت اسقاط جنين در اسلام

ترديدي نيست که اسقاط عمدي جنين، صرف نظر از ضرورت و حالات خاص که ممکن است انجام آن مجاز شمرده شود، از ديدگاه فقه اسلام حرام است و براي زن حامله و غير او جايز نيست جنين را اسقاط نمايند.

اين حکم از ديرباز در عبارات فقها عنوان گرديده است. شيخ صدوق در کتاب من لا يحضره الفقيه[1]، علاّمة مجلسي در روضة المتقين[2] و لوامع[3]، شيخ حرّ عاملي در وسائل الشيعة[4] و برخي از اعلام معاصرين مانند آيت‌الله فاضل لنکراني[5]، مکارم شيرازي[6] و ديگران[7] در مباحث فقهي به حرمت آن فتوا داده‌اند.

دليل اين نظريه، علاوه بر عموم و اطلاق ادلّه‌اي که بر حرمت قتل نفسِ محترمه دلالت دارد چون در بعضي از صورت‌ها، بر اسقاط جنين عنوان قتل صادق است، رواياتي در حدّ استفاضه، بلکه تواتر معنوي است که در باب ديات وارد شده و بر حکم اين مسأله دلالت دارد. مانند اين‌که، در روايت صحيح ابي عبيده مي‌گويد: از امام باقر(عليه السلام) سؤال کردم، زن حامله بدون اطّلاع شوهر خود از دارويي استفاده کرده و فرزندي که در رحم داشته را ساقط نموده؟ حضرت فرمود: اگر جنين در حالي که ساقط شده، استخوان داشته و بر استخوان او گوشت روييده شده، بايد زن، ديه او را به پدرش بپردازد ... سؤال کردم، آيا زن در ديه فرزندي که سقط شده با پدرش شريک نمي‌شود؟ حضرت فرمود: خير، چون او را کشته است، از او ارث نمي‌برد «قَالَ لا لِأَنَّهَا قَتَلَتْهُ فَلَا تَرِثُهُ».[8] دلالت اين روايت بر حکم مسأله، روشن است. زيرا امام(عليه السلام) اسقاط جنين را قتل دانسته و فرموده: قاتل از ديه ارث نمي‌برد.

[1] . من لا يحضره الفقيه 4: 171، ح5394.

[2] . روضة المتقين 1: 257.

[3] . لوامع صاحبقراني 1: 645.

[4] . وسائل الشيعة 2: 338 باب 33، من ابواب الحيض، ح1.

[5] . جامع المسائل 1: 490.

[6] . بحوث فقهيّة هامة: 286.

[7] . علاّمه محمد تقي جعفري، رسائل فقهي 1: 250 و 254، کلمات سديدة في مسائل جديدة: 70.

[8] . الکافي 7: 141 ح6، وسائل الشيعة 26: 31 باب 8، من ابواب موانع الارث، ح1.