در روايت ديگري، اسحاق بن عمّار مي‌گويد: از امام کاظم(عليه السلام) سؤال کردم، زني از ترس اين‌که صاحب فرزند شود اقدام به خوردن دارو مي‌نمايد و بر اثر آن، جنين ساقط مي‌شود؟ حضرت فرمود: نبايد چنين کاري انجام دهد. وي مي‌گويد: عرض کردم، آن‌چه زن در رحم دارد، در حدّ نطفه است. فرمودند: اوّلين مرحله خلقت انسان، نطفه است. «الْمَرْأَةُ تَخَافُ الْحَبَلَ فَتَشْرَبُ الدَّوَاءَ فَتُلْقِي مَا فِي بَطْنِهَا فَقَالَ لَا فَقُلْتُ إِنَّمَا هُوَ نُطْفَةٌ قَالَ إِنَّ أَوَّلَ مَا يُخْلَقُ نُطْفَةٌ».[1] اين روايت نيز بر حرمت اسقاط جنين، حتّي با فرض اين‌که شوهر از آن آگاهي داشته باشد و بدان راضي باشد، دلالت دارد. روايات ديگري[2] نيز وارد شده که مضمون آن شبيه آن‌چه ذکر شد، مي‌باشد.

4. با اسقاط جنين، قتل تحقّق مي‌يابد

اسقاط جنين، ممکن است به شيوه‌هاي مختلف انجام پذيرد:

1ـ اسقاط جنين پس از ولوج روح، به طور عمد.

2ـ اسقاط جنين پس از ولوج روح، به طور خطا يا شبه عمد.

3ـ اسقاط جنين پيش از ولوج روح اعم از اين‌که به طور عمد باشد يا خطا و يا شبه عمد.

نظريّه مشهور در ميان فقها اين است که اگر کسي با عمد و آگاهي و اراده قتل، به واسطه ضربه يا اذيّت وآزار و يا هر وسيله ديگر، موجب شود که زن حامله، جنين را پس از اتمام خلقت و ولوج روح، مرده ساقط نمايد، قاتل محسوب مي‌شود و بايد قصاص گردد.

توضيح اين‌که؛ در باب قصاص، نظريّه مشهور در بين فقهاي اماميّه اين است که اگر شخص بالغ با عمد و اراده قتل، کودکي را به قتل برساند، قصاص مي‌شود. بسياري از فقيهان[3] به اين مسأله فتوا داده‌اند و برخي نيز ادّعاي عدم خلاف نموده‌اند و برخي ديگر

[1] . وسائل الشيعة 29: 25، باب 7، من ابواب القصاص في النفس، ح1.

[2] . ر. ک: الکافي 3: 108، ح2، وسائل الشيعة 29: 402 ـ 403، باب 13، من ابواب العاقلة، ح1 ـ 2 ـ 3، همان: 322، باب 21، من ابواب ديات الاعضاء، ح1.

[3] . النهاية: 760، السرائر 3: 369، کشف الرموز 2: 611، شرائع الاسلام 4: 215، قواعد الاحکام 3: 609، تفصيل الشريعة (کتاب القصاص): 172.

[ 4 ] . جواهر الکلام 42: 184.