امام صادق(عليه السلام) فرموده است: پيامبر(صلي الله عليه وآله) حسن و حسين(عليهما السلام) را در روز هفتم نام‌گذاري کرد و نام حسين(عليه السلام) را از حسن(عليه السلام) بر گرفت و از طرف هر يک، گوسفندي عقيقه کرد. «سَمّٰي رَسوُلُ اللهِ(صلي الله عليه وآله) حَسَناً و حُسَيْناً(عليهما السلام) يَوْمَ سٰابِعِهِمٰا وَعَقَّ عَنْهُمٰا شٰاةً شٰاةً».[1]

هم‌چنين فرموده است: هر نوزاد در گرو عقيقه‌اي است که از طرف او انجام مي‌شود. «کُلُّ مَوْلُودٍ مُرْتَهَنٌ بِالْعَقِيقَةِ».[2]

در روايت ديگري فرموده است: عقيقه واجب‌تر از قرباني است. «وَالْعَقيِقَةُ أَوْجَبُ مِنَ الأَضْحِيَّةِ»[3]. مقصود از ارتهان و وجوب در اين روايات تأکّد استحباب است.[4]

7. شرايط عقيقه

در مورد عقيقه در کتب فقهي مسائلي مطرح و براي آن شرايطي ذکر نموده‌اند که مهم‌ترين آن‌ها بدين قرار است:

1ـ بهتر است عقيقه در روز هفتم ولادت باشد: «اَلْعَقيِقَةُ يَوْمَ السّٰابِعِ».[5] البتّه انجام آن بعد از هفت روز نيز منعي ندارد، بلکه مستحب است کسي که بعد از تولّد از طرف او عقيقه نشده، هرگاه توانست خودش انجام دهد،[6] هر چند در سنين پيري باشد.[7] در روايات آمده است، پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) بعد از آن‌که به مقام نبوّت نايل شدند از طرف خود عقيقه انجام دادند.[8]

2ـ عقيقه براي نوزاد پسر و دختر هر دو سفارش شده است و در اين حکم هر دو مساويند،[9] ولي مستحب[10] است براي نوزاد دختر حيوان ماده و براي نوزاد پسر حيوان نر عقيقه شود.[11]

[1] . الکافي6: 33، ح5؛ الوافي23: 1337، باب 215، ح5.

[2] . وسائل الشيعة 21: 413، باب 38 من ابواب احکام الاولاد، ح2.

[3] . همان: 412، ح1.

[4] . تهذيب الاحکام7: 442، ذيل ح32.

[5] . همان: 443، ح36.

[6] . النهاية: 501؛ تفصيل الشريعة (کتاب النکاح): 538.

[7] . وسائل الشيعة 21: 414، باب 39، من ابواب احکام الاولاد، ح1.

[8] . همان: ح3.

[9] . مستدرک الوسائل15: 142، ح2 ـ 3.

[10] . شرائع الاسلام 2: 288؛ جواهر الکلام31: 265؛ تراث شيخ الاعظم، (کتاب النکاح)20: 491.

[11] . وسائل الشيعة 21: 418، باب 42، من ابواب احکام الاولاد، ح7.