او تهنيت عرض نمودند و او را در عباي رسول خدا پيچيدند. «أَمَرَ رَسُولُ اللهِ فَحُلِقَ رَأسُهُ وَ تُصُدَّق بِوَزنِ شَعرِهِ فِضَّةٌ وَ عُقَّ عَنهُ ثُمَّ هَيأَتهُ أُمُّ أَيمَنَ وَ لَفَّتهُ فِي بُردِ رَسُولُ اللهِ».[1]

و در مورد بيان و کيفيت تهنيت نوزاد در نهج البلاغه آمده است: شخصي در حضور اميرالمؤمنين(عليه السلام) به مردي که براي او پسري متولّد شده بود با اين جمله: «لِيهنئِکَ الفارِسُ، بر اسب سوار تو تهنيت باد» تبريک گفت. امام(عليه السلام) او را نهي فرمود و دستور دادند اين‌گونه تهنيت بگوييد، شکرگزار خدايي باش که او را به تو بخشيده و از آن حضرت در خواست کن اين بخشش برايت مبارک باشد و به جواني و توانايي برسد و خداوند کردار نيک را به وسيله او به تو روزي فرمايد. «قالَ: لاتَقُل ذلِکَ وَ لکِن قُل: شَکَرتَ الواهِبَ وَ بُورِکَ لَکَ فِي المَوهُوبِ، وَ بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ رُزِقتَ بِرَّهُ».[2q]

18. اهميت سنّت تبريک تولّد نوزاد

موضوع تبريک و تهنيت در تولّد نوزاد هر چند در ظاهر امري ساده به نظر مي‌رسد، ولي با دقّت در آن مي‌توان به اهميّت آن پي برد، زيرا اين سنّت بدين معني است که اعضاي جامعه ديني در به رسميت شناختن انتساب فرزند به پدرش و آرزوي آينده‌اي پر برکت براي اين عضو جديد جامعه اسلامي پيشگام باشند.

به تعبيري ديگر، بشارت و تبريک سبب استحکام روابط خانوادگي و اجتماعي است و به امّت اسلامي مي‌آموزد فرزندي که به دنيا آمده در نزد خداوند داراي مقام و ارزش است. بي‌ترديد رعايت اين امور براي فضا سازي تربيت عالي اخلاقي کودکان بسيار مؤثر و غير قابل انکار مي‌باشد.

[1] . مستدرک الوسائل 143:15، باب 32، ح6.

[ 2 ] . علامه جعفري, نهج البلاغة، حکمت1174:354، مستدرک الوسائل126:15، باب 13، ح3.