3ـ هم‌چنين بحث شده که آيا در جايي که شوهر مي‌تواند با رعايت شرايط، دعواي نفي ولد کند، تاچه زماني اين حق براي او ثابت است؟ آيا نظير خيار عيب و غبن در باب معاملات است که به محض اطّلاع از زايمان فوراً بايد نفي ولد کند، به طوري که سکوت او هنگام زايمان زنش به منزله اقرار او به نسب آن طفل خواهد بود که پس از آن حق نفي او را نخواهد داشت يا اين‌که هر وقت خواست مي‌تواند نفي ولد نمايد؟

مشهور فقهاي اماميّه معتقدند که دعواي نفي ولد فوري است، زيرا کسي که هنگام زايمان زنش حضور دارد و هيچ اعتراضي نسبت به اين زايمان و فرزند ندارد، اين خود به منزله اقرار است و بعداً حق اعتراض نخواهد داشت.[1]

هم‌چنين مشهور فقها بر اين باورند که اگر سکوت علّتي داشته باشد، مثل اين‌که زن مي‌ترسيده و يا احتمال خونريزي مي‌داده است، حق تأخير دارد.[2]

4ـ اگر پدر بعد از اجراي لعان، به نسب طفل اعتراف نمايد، آن طفل به او ملحق مي‌شود و طفل از پدر ارث مي‌برد، ولي پدر از آن طفل ارث نمي‌برد و ميراث او به مادرش مي‌رسد. فقها در اين حکم اتّفاق نظر دارند.[3]

بايد يادآور شد که در حقوق مدني نيز در مواد 882 و 883 و نيز 1161 و 1162 اجمالاً به اموري که ذکر گرديد، اشاره شده است.

[1] . جواهر الکلام 34: 17 ـ 18.

[2] . الروضة البهية 6: 186 ـ 187.

[3] . ر. ک: النهاية: 521؛ شرائع الاسلام 3‌: 100؛ جواهر الکلام 34: 67 ـ 68؛ مسالک الافهام 10: 245؛ رياض المسائل 12: 504.