در سال 1354 قانون حمايت از کودکان بدون سرپرست به تصويب رسيد. اين قانون نخستين گامي است که حقوق ايران براي شناسايي و منظّم ساختن روابط اخلاقي اين‌گونه کودکان با خانواده‌ها برداشت. در اين قانون جانب احتياط رعايت شده و به احترام سنّت‌هاي مذهبي و ملّي يک باره و به طور صريح فرزندخواندگي عنوان نشده است.[1]

اين قانون براي حمايت بيش‌تر از اطفال بي‌سرپرست، ضوابطي براي سرپرستي اطفال مقرّر داشت و آن‌را به صورت يک نهاد حقوقي درآورد[2] و در حقيقت آموزه‌هاي مذهبي در مورد تکريم و سرپرستي ايتام و اطفال بي‌سرپرست را، ضابطه‌مند ساخت.

به موجب اين قانون تحت ضوابط و شرايطي، خانواده‌هاي فاقد فرزند مي‌توانند کودکاني را که سرپرست ندارند سرپرستي کنند، بدون آن‌که آثار ناشي از قرابت نسبي از قبيل ارث و حرمت نکاح ايجاد شود.

هدف مقنّن در تصويب اين قانون در مادة 2‌ بدين شکل عنوان شده است: «اين سرپرستي به منظور تأمين منافع مادّي و معنوي طفل برقرار مي‌گردد، ولي در هر حال از موجبات ارث نخواهد بود».

شرايطي که در اين قانون براي سرپرستي مقرّر شده، برخي مربوط به سرپرست و بعضي راجع به طفل تحت سرپرستي است.

شرايط مربوط به سرپرستان، به طور اجمال بدين قرار است:

الف: وجود رابطه نکاح بين زن و مرد سرپرست، يعني مرد سرپرست داراي همسر باشد (وجود خانواده).

ب: اقامت در ايران.

ج: توافق براي سرپرستي.

د: انقضاي پنج سال از تاريخ ازدواج.

هـ: يکي از زوجين حداقّل سي سال تمام داشته باشد.

[1] . ناصر کاتوزيان، حقوق مدني ـ خانواده 2: 382.

[2] . سيد حسين صفايي، اسدالله امامي، حقوق خانواده, 2: 23 ـ 24 و مختصر حقوق خانواده: 278.