و: هيچ يک از زوجين داراي محکوميّت جزايي مؤثر به علّت ارتکاب جرايم عمدي نباشند.

ز: هيچ يک از زوجين محجور نباشند.

ح: زوجين داراي صلاحيت اخلاقي باشند.

ط: زوجين يا يکي از آن‌ها داراي تمکّن مالي باشند.

ي: عدم ابتلاي زوجين به بيماري‌هاي واگير و صعب العلاج و نيز عدم اعتياد آن‌ها به الکل و يا موادّ مخدّر و ديگر اعتيادات مضرّ.

شرايط ياد شده مستفاد از ماده 1 و 3 قانون مزبور مي‌باشد و بايد توسط دادگاه مربوطه که مبادرت به صدور حکم سرپرستي مي‌نمايد، احراز شود و ماده 6 قانون مزبور شرايط طفل را اين‌گونه بيان مي‌کند:

الف: سن طفل از 12 سال تمام کم‌تر باشد.

ب: هيچ يک از پدر يا جدّ پدري يا مادر طفل، شناخته نشده يا در قيد حيات نباشند يا کودکاني باشند که به مؤسسّه عام المنفعه سپرده شده و سه سال تمام، پدر يا مادر يا جدّ پدري او مراجعه نکرده باشند.

9. آثار حکم سرپرستي، حضانت و ولايت

فرزند خواندگي با صدور حکم سرپرستي از طرف دادگاه آغاز مي‌شود. از اين تاريخ، کودک پذيرفته شده در حکم فرزند خانواده است. زن و شوهر پذيرنده بايد مانند پدر و مادر مشروع، به نگهداري و تربيت کودک بپردازند و هزينه معاش و تحصيل او را تحمّل کنند، از سوي ديگر کودک نيز وظيفه دارد که در خانه پدرخوانده زندگي کند و احترام آنان را نگاه دارد.[1]

در ماده 11 قانون حمايت از کودکان بي‌سرپرست درباره روابط طفل و خانواده سرپرست، چنين آمده است:

«وظايف و تکاليف سرپرست و طفل تحت سرپرستي او از لحاظ نگهداري و تربيت و نفقه و احترام، نظير حقوق و تکاليف اولاد و پدر و مادر است.

[1] . ناصر کاتوزيان، حقوق مدني ـ خانواده 2: 391.