و نيز کمک به ايتام و مستمندان مي‌داند. (فَكُّ رَقَبَةٍ * أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ * يَتيمًا ذا مَقْرَبَةٍ *‌ أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ).[1]

چنين به نظر مي‌رسد که گردنه سخت و دشواري که در اين آيات بدان اشاره شده، مشکلاتي است که انسان تا رسيدن به سعادت کامل در عالم آخرت در پيش روي دارد و عبور از آن فقط با انجام مجموعه‌اي از اعمال خير با محوريت خدمت به خلق و کمک به ضعيفان به‌ويژه ايتام و کودکان مستمند، امکان‌پذير است.

در اين‌باره، روايات بسياري نيز وارد شده است .[2]

[1] . سوره بلد 90: 13 الي 16.

[2] . ر. ک: الکافي 1: 406، ح5؛ 5: 128، ح2؛ 7: 49 و 51، ح7؛ من لا يحضره الفقيه 4: 189، ح5433؛ تهذيب الاحکام 9: 176، ح14؛ وسائل الشيعة 9: 397، باب 13 من ابواب الصدقة، ح8.