(اصلاحي11/8/1376) بدين قرار است: «هرگاه در اثر عدم مواظبت يا انحطاط اخلاقي پدر و يا مادري که طفل تحت حضانت اوست، صحّت جسماني و يا تربيت اخلاقي طفل در معرض خطر باشد، محکمه مي‌تواند به تقاضاي اقرباي طفل يا به تقاضاي قيّم او يا به تقاضاي رييس حوزه قضايي هر تصميمي را که براي حضانت طفل مقتضي بداند، اتخاذ کند.

موارد ذيل از مصاديق عدم مواظبت و يا انحطاط اخلاقي هر يک از والدين است:

1ـ اعتياد زيان آور به الکل، مواد مخدّر و قمار.

2ـ اشتهار به فساد اخلاق و فحشا.

3ـ ابتلا به بيماريهاي رواني با تشخيص پزشکي قانوني.

4ـ سوء استفاده از طفل و يا اجبار او به ورود در مشاغل ضد اخلاقي، مانند فساد و فحشا، تکدّي گري و قاچاق.

5ـ تکرار ضرب و جرح خارج از متعارف».

4. عدم ازدواج با شخص ديگر

طبق ماده 1170قانون مدني مادر تا زماني داراي حق حضانت است که شوهر ديگري اختيار نکرده باشد و ازدواج مادر با شخصي غير از پدر طفل، مانع از حضانت است.

5. اسلام

در حقوق ايران، قانون‌گذار اشاره‌اي به شرط اسلام نکرده است، ليکن با توجّه به فقه اماميه و ملاک ماده1192قانون مدني که مربوط به وصّي است و اصل 167قانون اساسي، مي‌توان گفت: کفر مانع حضانت است[1]، زيرا حضانت، ولايتي است که ابوين بر شخص صغير دارند و طفل مسلماني که در تحت تربيت کافر قرار گيرد، باورهاي او را مي‌پذيرد و به اخلاق و خوي او در مي‌آيد.[2]

[1] . سيد حسين صفايي، اسدالله امامي، حقوق خانواده134:2.

[2] . سيد حسن امامي، حقوق مدني197:5.